Άνοιξη, κουλτούρα και παρακμή

Αυτές οι θεματικές τριπλέτες πολύ μου αρέσουν. Και σου δίνουν άπλα να αναπτύξεις τη μαλακία σου, και κάθονται και ρυθμικά καλύτερα. Φάνηκε και στο προηγούμενο post μου, και προειδοποιώ ότι σκοπεύω να επανέλθω στο θέμα των spaghetti western με άρθρο "Ο γλυκός, ο πικρός και ο μέτριος". Μέχρι τότε, εγκαρτέρηση, ψυχραιμία και βολευτείτε με αυτά που έχετε.

Τα περιοδικά πάλι προτιμούν τα δίπτυχα, π.χ. Παντρεύομαι και Γαμήλιο Πάρτυ(με μηνιαίο αφιέρωμα σε κωλάδικα για bachelor?), Ήχος και Hi-Fi, Τροχοί και TIR(με μηνιαίο αφιέρωμα σε κωλάδικα διαφορετικής κάθε φορά κεντροευρωπαϊκής χώρας για πολιτιστικές ανταλλαγές), Άμυνα και Διπλωματία(δεν πρέπει να λείπει από κανένα ελληνικό νοικοκυριό), Παιδί και Νέοι Γονείς(με αναλυτική τεχνική παρουσίαση της μεθόδου αυτοαπαγχονισμού του David Carradine), Τα Σκυλιά μας και Εμείς(kinky...), Κυνήγι και όχι Μόνο (αυτό είναι μάλλον ν-πτυχο), Μάχη και Επιβίωση(ναι, στην Ελλάδα του 2010 φαίνεται ότι χρειάζεται εξειδικευμένες γνώσεις για να επιβιώσεις στους άγριους δρόμους, μάλλον για περιοδικό για grocery shopping το κόβω), Κινητή Τηλεφωνία και Τηλεπικοινωνίες(ποιητική έξαρση του πνευματικού πατέρα) και άλλα πολλά.

Για όσους δεν το πήραν χαμπάρι, χθες είχαμε την εαρινή ισημερία, συγκεκριμένα στις 19:32. Στην Ισπανία σα χθες υπολογίζουν την έναρξη της άνοιξης, εμείς από όσο θυμάμαι το κρυφό σχολειό είχαμε ακέραια τρίμηνα και είμαστε ήδη 20 μέρες μέσα στην άνοιξη -παραδοσιακά μπροστά ο Έλληνας- και είχαμε μια σχετική επιστημονική αναμέτρηση με Ίβηρα φίλο και συνεπιστήμονα. Εγώ πάλι πέταξα την εξυπνάδα ότι π.χ. το χειμερινό ηλιοστάσιο είναι λογικά η καρδιά του χειμώνα, όχι η αρχή του, θεμελιώνοντας ατράνταχτα την καταφανέστατα έωλη θέση ότι το καλοκαίρι ξεκινά αρχές Μαϊου και τελειώνει αρχές Αυγούστου οπότε και αρχίζει το φθινόπωρο. Γαμάτος? Τώρα που το σκέφτηκα πιο βαθιά, έχοντας δει και drag show χθες και ων συνεπώς απείρως σοφότερος, κατέληξα ότι ο πλανήτης θέλει το χρόνο του για να ακολουθήσει τις διαφορές θερμοκρασίας που προκαλεί η μεταβολή της ηλιακής ακτινοβολίας, οπότε η μικρότερη μέρα του χρόνου - όπως και όλες οι άλλες, δημοκρατία έχουμε - προβάλλει τον εαυτό της σε μια ημερομηνία στο κοντινό της μέλλον. Πόσο μακριά?
Έκεί κατέληξα ακόμα σοφότερα ότι χειμώνας είναι όταν έχει κρύο, καλοκαίρι όταν έχει ζέστη, φθινόπωρο όταν πέφτουν τα φύλλα και άνοιξη όταν αρχίζουμε να βλέπουμε μπουτάκια στο δρόμο.
Σήμερα είχε άνοιξη, ιδανική μέρα για μια βόλτα στην Πάρνηθα. Ελπίζω να περάσατε υπέροχα, γιατί εγώ στις 3 που ξύπνησα δεν το είχα. Πήγα όμως στο next big thing, και έκανα filopapping. Έριξα και μια ξάπλα στα γρασίδια που έλεγα τόσο καιρό ότι θέλω να το κάνω που είχα αρχίσει να αμφιβάλω αν όντως το ήθελα. Το ήθελα. Άντε να δοκιμάσω και το μπάσκετ τώρα.



Ο Φιλοπάππου είνα γαμώ τα πάρκα. Εντάξει, δεν έχει πάπιες, λίμνες, ζέβρες και μπάτσους με εξαιρετικούς τρόπους (γκουχ γκουχ) αλλά αφ'ενός έχει μεριές που χώνεσαι και ξεχνάς τελείως την απέραντη μπετοχλαπάτσα γύρω σου, αφ'ετέρου έχει vibes ρε. Οι αρχαίοι μπορεί να ήταν παιδογάμηδες, αλλά μαλάκες δεν ήταν.





Τεσπα, στο γυρισμό πέρασα μια βόλτα και από εδώ:



Δεν είναι το χωριό μου, δεν είναι το χωριό σου, είναι downtown Athens. Τα Ατταλιώτικα, άμα δεν έχετε περάσει να περάσετε, είναι εξαιρετικά χαριτωμένα. Γενικά αυτή η πόλη γαμάει ώρες-ώρες και μεριές-μεριές, εμείς είμαστε μαλάκες και δε βλέπουμε μπροστά μας.

Αυτό με την κουλτούρα τώρα τι το ήθελα? Ξέχασα, θα είναι το Korsakov (τώρα τελευταία ανταγωνίζεται το ADD ως το σύνδρομο της προτίμησής μου). Απόψε πάμε Μαρίκα Κλαμπατσέα πάντως, και εγώ κάνω προπόνηση στο χειροκρότημα μόνος μου από το μεσημέρι για να είμαι σε φόρμα. Αν ανεβάσω το post πριν την παράσταση, παρατήστε τα όλα και ελάτε.

Παρακμή, αυτό είναι εύκολο. Αν ξεκινάς από το απόγευμα με το dj να παίζει trance vs. Θεοδωράκη, συνεχίζεις έξω με αφιέρωμα σε early greek 90's και καταλήγεις στις Κούκλες, κάποια Μούσα σε έχει μουτζώσει από την προηγούμενη. Απόλαυσέ το. Τι να πω, πλάκα είχε η φάση, τόσο στρίμωγμα είχα να φάω από αστικό ρε ώρα αιχμής με απεργία στα ταξί, τα κορίτσια σπρώχνουνε σα manowarάδες στο Hail and Kill, χαριτωμένο θέαμα γενικά. Μετά σκέφτεσαι ότι η φάση γεννιέται και περιστρέφεται γύρω από το ότι όλα αυτά τα παλικάρια γαμάνε και γαμιούνται με άλλα παλικάρια, και για μια φευγαλέα στιγμή η αισθητική σου παθαίνει καρδιακό επεισόδιο, ο χρόνος επιμηκύνεται, η όρασή σου γυρίζει σε greyscale και κάτι μυρίζει και νιώθει σάπιο γύρω σου. Μετά το ξεπερνάς. Αλλά συνεχίζεις νιώθεις μια ευγνωμοσύνη που ούτως ή άλλως κάθεσαι σε τοίχο.

Αυτάαααα... πάω να μπανιαριστώ για τη Μαρίκα, θα σας δω όλους εκεί.

PS. μέχρι πριν 5-6 χρόνια, το PS ήταν σε όλο το δυτικό κόσμο αναγνωρίσιμο ως η συντόμευση του υστερόγραφου. Πλέον είναι σε όλον τον κόσμο αναγνωρίσιμο ως Playstation. O tempora o mores.
Anyway, για κάποιο λόγο το post έχει ημερομηνία 18, ενώ είναι της 21ης. Την έχω ξαναπάθει, είχα βρει πως αλλάζει αλλά τώρα ξέχασα και βαριέμαι.

Spaggetti code Western

"see that ye be not troubled: for all these things must come to pass, but the end is not yet."
-- Matthew 24:6

Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο

εξηγούσα κάθε τόσο σε κόσμο τη φάση στην πρώην δουλειά μου:

10:30 με 5, μιάμιση ώρα coffee break, 2 ώρες lunch break, 3 ώρες σερφάρισμα και όλοι πίστευαν ότι ζω μία εργασιακή ουτοπία. Δεν ήξεραν τον πόνο μου όμως, έλεγα. Την ανάγκη ενός άντρα στη χρυσή τετραετία του για δημιουργία, καταξίωση και δυο χιλιάρικα το μήνα*
Δεν τον ήξερα ούτε εγώ, κατέληξα.
Γιατί μετά ήρθε ο πόνος του ξυπνήματος σε ακατανόμαστες ώρες, που ο κόσμος είναι σκοτεινός και έχει τους λόγους του, που η Πειραιώς είναι πηγμένη σαν κονσέρβα τράτα πικάντικη και το σχόλασμα απέχει μια ζωή.
Τον πόνο του να πίνεις τον καφέ και να κάνεις το τσιγάρο σου με τη βια τερματοφύλακα πριν το μπέναλτυ και, πάνω από όλα, το βουβό τρόμο της συνειδητοποίησης ότι στο τέλος ενός μακρού ωραρίου, είσαι ο μόνος που καίγεται να πάει να βρει κάτι που να μοιάζει με ζωή όπως την ύμνησαν μεγάλοι διανοητές σαν τον Χεμινγουέη και το Λέμμυ.

Δεν ήξερα -ή δε θυμόμουν, ρώτησα, μου είπαν, δεν κατάλαβα.

*για τα δυο χιλιάρικα το μήνα εξακολουθεί να μη γίνεται ούτε λόγος. Το ξεκαθαρίζω αυτό για να μην πάρουν αέρα οι πιστωτές μου.

Ο εχθρός του κακού είναι το χειρότερο

"και νομίζεις ότι εσύ έχεις προβλήματα" είπε ο λογιστάκος στο τελευταίο πάντα του πλανήτη, πάνω από δύο κυβικά μέτρα αποδείξεις προς ταξινόμηση. Το πάντα τον κοίταξε απαξιωτικά και ελαφρώς ενοχλημένα, και συνέχισε να χτυπάει νούμερα στο κομπιουτεράκι με τα μεγάλα νύχια του.

Ξυπνάω σε χυδαία πρωινή ώρα, ανάβω το θερμοσίφωνα, επιστρέφω στη θαλπωρή της κλίνης. Ξυπνάω μισή ώρα μετά. Κοιτάζω το ρολόι. Κοκκινίζω. Η ώρα εξακολουθεί να είναι χυδαία. Ντροπή της. Μπαίνω στο μπάνιο, ανοίγω το νερό και περιμένω να ζεστάνει. Η ώρα αρχίζει να γίνεται λιγότερο χυδαία, και το νερό παραμένει προκλητικά πολικό. Βγαίνω σα βρεγμένος ghallas και κοιτάζω το λαμπάκι. Σβηστό.

χμμμ... να θυμηθώ να βάλω και τον ηλεκτρολόγο στο πενταετές μου πρόγραμμα, μαζί με το βίδωμα των κάγκελων στη μηχανή που έχουν ξεμείνει ξεχασμένα σαν τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΓΑΠ και το cargo αεροδρόμιο στο Γιδά που θα πλημμύριζε την Ασία ημαθιώτικο ροδάκινο.

Ξαναμπαίνω στο μπάνιο και αυτοτιμωρούμαι για τις αμαρτίες μου, συγκεκριμένα για ένα πακέτο τσίχλες που είχα κλέψει από τον περιπτερά όταν ήμουν 8 και που δεν πήγα στις πουτάνες στο Άμστερνταμ. Άλλη μια μέρα ξεκινά επειδή έτσι της κάρφωσε, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, χωρίς καν να περιμένει τον πυροβολισμό του αφέτη.

Τελικά αποδείχθηκε ότι η ηλεκτρολογική παράκρουση ήταν απλά the Pap effect you don't expect. Κάτι τέτοια είναι το αλατοπίπερο της ζωής, και την τρώω λύσσα.

όπως είπε και ο Patton:

It's always funny until someone gets hurt, and then it's just hilarious.

Ο εχθρός του άσχημου είναι ο ασχημότερος

εκ του α- και σχήμα. Αυτός που δεν έχει σχήμα, νεοελληνικό ατόπημα στη θέση του ορθότερου δύσμορφος. Έτσι μου ήρθε αυτό τώρα, δεν το έχω μελετήσει, αν κάποιος πιο καταρτισμένος διαφωνεί ας μου το πει, και μετά θα αρχίσω να μιλάω για best coding practices να πάρετε τα αρχίδια μου. Μετά θα μπει κάποιος άλλος πιο καταρτισμένος, και θα το γυρίσω στην παγκόσμια γεωγραφία κ.ο.κ. ad infinitum.
Μπορεί να μην έχω βάθος, αλλά έχω εύρος. και όχι, δε μιλάω για τον πάτο μου.
Ακόμη.

η άσχημος ζωή είναι εχθρός της ασχημότερης εργασίας, μιας και η ζωή έχει τουλάχιστον ενσαρκωθεί στο σχήμα της ζωής π.χ. Λάσκαρη, ενώ η εργασία παραμένει κάτι άυλο. Γκόμενα Επιστήμη έχω ακούσει, Εργασία όχι.
Στην παραπάνω διαμάχη, ας προσευχηθούμε στο Kung Fu Panda να κερδίσει ο ευσχημότερος.





και κάτι για το δρόμο που δεν κολλάει καθόλου αλλά φοβάμαι ότι θα το ξεχάσω και θα μείνετε στα σκοτάδια εκτός από 2-3 που τους το έχω εκμυστηρευτεί αυτοπροσώπως και διά ζώσης:

ο Jesus ήταν το πρώτο παιδάκι που ξεπαρθένιασε τη μάνα του. On the way out. How about that?!!!
προβληματιστείτε.

Oh shit! It's him again!!! *

Yeap! Γύρισα.

Κάποιοι υπέθεσαν ότι γύρισα για να σώσω το 14ο μισθό των ιδιωτικών υπαλλήλων, άλλοι ότι γύρισα για να δω το βίντεο της Τζούλιας, κάποιες πιο ευαίσθητες ψυχές ότι μου λείψανε, ο μπακάλης μου ότι του έλειψα, το νέο μου αφεντικό ότι γύρισα για να δουλέψω, η γιαγιά στον πρώτο νόμιζε ότι πέθανα και βλεφάριαζε τη μηχανή, και το τρελλό μωράκι που μου σέρβιρε μπύρα σε μαγαζί που δε θα κατονομάσω γιατί δεν πληρώνει για διαφήμιση, υποθέτει ότι με αυτή τη φατσούλα και αυτά τα μπουτάκια η ζωή της θα είναι ρόδινη και πιθανότατα έχει δίκιο αν το παίξει σωστά.

Η αλήθεια είναι ότι γύρισα απλά για να εισπράξω τα 6ψήφια κέρδη που ήμουν σίγουρος ότι μου επιφύλασσε το λαχείο που με, χμμμ... ηθικά μεμπτό τρόπο βρέθηκε στα χέρια μου, και να ξαναφύγω θριαμβευτής προς κάποιο γερμανικό νησί του Αιγαίου.

Προς γενική κατάπληξη, δεν έπιασα ούτε αριθμό, ούτε σειρά, ούτε καν λήγοντες. Μετά βίας πέτυχα το χρώμα του λαχείου. Σαν Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης με χτύπησε τότε κατακούτελα η συνειδητοποίηση του τι πήγα να κάνω. Να πουλήσω την πατρίδα μου, την κοινωνική μου τάξη, την καταγωγή μου, και με χρήματα στεγνά από τον ιδρώτα μου να κάνω ζωή ανέμελη και πλουσιοπάροχη που δεν την κέρδισα. Και όλα αυτά χωρίς να κατέβω καν στις εκλογές.
Δεν κρατήθηκα, έκλαψα. Η χώρα μου φοράει στριγκάκι ζητιανιάς (του πέους), το ευρώ κλυδωνίζεται, και εγώ πληρώνω 140 ευρώπουλα για να πετάξω από το Άμστερνταμ στο Λονδίνο.

Τα δάκρυα μπορούν να είναι αντρίκα, όταν ποτίζουν το δέντρο της μαλακίας. Anyway, δε θα σταθώ σε αυτό, άλλωστε όπως είπε και ο ΓΑΠ "λεφτά υπάρχουν". Και μαλάκες επίσης, και δε μου ξεκολλάει από το μυαλό ότι αυτά τα δύο συνδέονται.

Εκεί που θα σταθώ είναι ότι χθες το βράδυ, κάποιος αποφάσισε να απαλλοτριώσει από το γαμάτο, αγαπημένο Arai μου (κράνος είναι μπρε) το προστατευτικό μύτης.

ΑΥΤΟ


ναι, είναι όσο χρήσιμο χωρίς το κράνος όσο ο βηματοδότης χωρίς καρδιά. Εκτός και αν το πέρασε για αποκριάτικο μουστάκι. Οπότε είναι και καθυστερημένος πέρα από γιγαντιαίο αρχίδι, και εγκεφαλικά και ημερολογιακά.
Την πιθανότητα να είχε κράνος και να του έλειπε δε θα την πάρω σοβαρά, όποιος πούστης πάει και ακουμπάει 500 ευρώ για κράνος πρέπει να έχει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να πάει να αγοράζει τα ανταλλακτικά που του χαλάνε.
Δεν πιστεύω στην προσκόλληση σε υλικά αγαθά, οπότε μεγαλόθυμα θα του ευχηθώ να φάει χουρμάδες, να του σκαλώσει ο σπόρος στο έντερο, να του φυτρώσει ολόκληρος φοίνικας στον κώλο και να τον προσβάλλει (το φοίνικα) το κόκκινο σκαθάρι, να τον ψεκάσουν, να τον πακετάρουν και να τον ενταφιάσουν.


Έχω χιλιάδες πράγματα που θα μπορούσα να γράψω σχετικά με το ταξιδάκι μου, την τριβή μου με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την καθημερινότητα, την ένδοξη μοναξιά της αγγλικής pub στον κόσμο των χώρων διασκέδασης -να μην πω των χώρων γενικά- την απόδειξη ότι δεν υπάρχει Ουράνια Δικαιοσύνη σε έναν κόσμο που οι Ισπανοί έχουν τις Ισπανίδες και οι Ρώσοι τις Ρωσίδες, αλλά όπως συνήθως, όταν έχω πολύ υλικό στο κεφάλι βραχυκυκλώνω και δε βγαίνει τίποτα κατανοητό.

Θα περιοριστώ στο να ευχαριστήσω όλους τους υπέροχους οικοδεσπότες μου και να σας καλέσω όλους, όποτε θέλετε και βολεύεστε, να ανταποδώσω στην πτωχή πλην τίμια Αθήνα. Κατά προτίμηση όχι όλοι μαζί για προφανείς χωροταξικούς λόγους, αλλά ακόμη και έτσι μπορούμε να στριμωχτούμε ζεστά στο λίβινγκ ρουμ και να τραγουδάμε 7 νομά σ 'ένα δωμά που θα γίνει και επίκαιρο πάλι.

Καλώς σας βρήκα.

*Clopyright by ΠοΜ. Δε ζητάω άδεια, μου χρωστάς ακόμη βόλτα τη Bandit και εισπράτω τόκους.

Beat this for a kite

χρμμμφφφφ! εδώ είχα σκοπό να βάλω μία φωτογραφία του αεροπλάνου μου, αλλά η κάμερά μου προφανώς δεν είναι plug-and-play σε mac, όπως δεν ειμαι και εγώ άλλωστε. Μπείτε στο google, ψάξτε φωτογραφίες για Airbus A321-200, ε, αυτό.

ακολουθούν σύντομες ταξιδιωτικές εμπειρίες από Καταλονία:

Πώς να πάτε:

α) με ποδήλατο από Bilbao.

Η πεπατημένη, αλλά ποτέ δε μου άρεσαν οι εύκολες λύσεις και μη γελάτε ζώα, είμαι αγουροξυπνημένος και αγριεύομαι.

β) duh! με αεροπλάνο.

"Aegean Airlines flight 680 would like to to welcome you to Varkeloni". Μπράβο κορίτσι μου, τα μιλάς φαρσί τα εγγλέζικα σκέφτηκα, αλλά μετά κατάλαβα ότι η αεροσυνοδός απευθυνόταν στους ντόπιους. Βλέπε παρακάτω.

Εξαιρετική ολιγοήμερη διαδρομή με το τρένο από το El Prat ως τα προάστεια της Βαρκελώνης, εκτός και αν είσαι 1.90 και όρθιος οπότε δε βλέπεις τίποτα. Σκύβεις, και βλέπεις έργα. Όχι 2 έργα σεξ - 1 περιπέτεια, τα άλλα, με τη λάσπη και τους πολύχρωμους εκσκαφείς. Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να έχω δει και έργα σεξ και περιπέτεια με λάσπη και πολύχρωμους εκσκαφείς. Τέλος πάντων, ΟΧΙ αυτά.

Καιρός:

Τυπικά μεσογειακός της εποχής, βροχή και μούχλα με ηλιόλουστα διαλλείματα (μόλις είδα το πρώτο και μου χάλασε το κείμενο). Σα να μην έφυγα από την Αθήνα. Ιδανικός καιρός για τουρισμό αν είστε ρέγγα, ή αν έχετε ασχοληθεί με την αδιαβροχοποίηση των παπουτσιών σας τα τελευταία 4 χρόνια - εγώ προφανώς όχι, έψαχνα την τέλεια συνταγή για λινγκουίνι α λα πουτανέσκα. Κάνει ωραια ατμόσφαιρα πάντως.

Πώς να συνεννοηθείτε:

Η κατάρα της Μεσογείου πιάνει και εδώ. Κατά κανόνα, μπορείτε να πάρετε τα εξαιρετικά αγγλικά σας and shove it up your arse. Ευτυχώς, σχεδόν οι πάντες μιλάνε ελληνικά. ΔΕΝ κάνω πλάκα, αρχίζω να πιστεύω ότι τα ελληνικά παραμένουν η lingua franca της Μεσογείου, απλά οι τουρίστες το κρύβουν όταν έρχονται Ελλάδα για να απολαμβάνουν τις ξεχωριστές σπεσιαλιτέ και τις προνομιακές τιμές που επιφυλάσσει η ελληνική τουριστική βιομηχανια μόνο για τους τουρίστες. Ψυχεδέλεια...

Πώς να μετακινηθείτε:

Τσάμπα. Καβαλήστε ότι κάγκελο βρείτε, μπείτε από την έξοδο και μη διστάσετε να συμμετάσχετε στο διαγωνισμό "πόσοι άνθρωποι μπορούν να περάσουν με ένα εισητήριο" του Μετρό της Βαρκελώνης. Περπατήστε και λίγο, Βαρκελώνη είναι.

Δραστηριότητες/Αξιοθέατα:

Ξυπνήστε σχετικά νωρίς, δείτε τα mails σας, γράψτε ένα post στα γρήγορα και ξεκολλήστε από τον υπολογιστή. Τουρισμό κάνετε για όνομα του θεού.

Μια καλή πράξη την ημέρα / Μεγάλες Αλήθειες

Μετά από μαζικές εκκλήσεις ανάμεικτες με απειλητικά τηλεφωνήματα, σε βαθμό που δεν προλάβαινα να παραγγείλω πίτσα, αποφάσισα να αναρτήσω τον επιθανάτιο ρόγχο της εργασιακής μου υπόστασης, τον τερματικό διάλογο της σχέσης μου με το μεγάλο.

Όμως, I 've got to fly όπως έλεγα. Το μαγικό χαλί είναι στο καθαριστήριο από το Σεπτέμβρη (μαζί με το χαλί του καθιστικού και δύο διαδρόμους, ορκίστηκα να μην τα πάρω πίσω πριν το ΠΑΣΟΚ διορίσει όλους τους γενικούς γραμματείς των υπουργείων) οπότε αποφάσισα να κλείσω αεροπλάνο από το ίντερνετ για να ανεβάσω την Ελλάδα στους σχετικούς δείκτες της ΕΕ που μας έχουν λίγο πίσω από το Ιρανικό Κουρδιστάν.

Κλείνω το εισητήριο και επαναπαύομαι σε αναμμένα κάρβουνα όπως σχεδόν πάντα όταν παίρνω εισητήρια μέσω internet. Είναι αυτή η οπισθοδρομική αίσθηση ότι όταν κάτι δεν υπάρχει (όπως ένα κομμάτι χαρτί στο χέρι), μπορεί και να μην υπάρχει.
Anyway, το ξεπερνάω γιατί βαριέμαι να ανησυχώ και μου σφίγγει και το στομάχι, μέχρι το απόγευμα που βλέπω όλους τους φόβους μου να δικαιώνονται, όταν η Lorena με ειδοποιεί ότι η τράπεζα δεν τους δίνει τα λεφτά, όσο ευγενικά και αν τα ζητάνε. Μερικά τηλεφωνήματα, κάποια mail, μία πίτσα γίγας και μία σαλάτα του σεφ 13.68€ και ένα τσιγάρο μετά, έχω κλείσει το εισητήριο από αλλού και λέω στη Lorena να το χέσει το εισητήριο και να τραβήξει το καζανάκι στη σύντομη, αλλά τόσο γεμάτη συγκινήσεις, συνεργασία μας.

Η απάντηση άμεση:

Dear Customer

The booking has been cancel

THANKS

στην αρχή κλονίστηκα. Που είναι ο επαγγελματική της συνείδηση? Το καθήκον προς την εταιρία? Μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να μου πουλήσει ένα καλύτερο εισητήριο για Παταγονία, ή Μπαγκλαντές, ή έστω ένα σετ γιαπωνέζικα μαχαίρια?
Then it hit me. "The booking has been cancel". H Lorena είναι Ιταλίδα!!! Την προηγούμενη μία ώρα της έχω στείλει δύο σχετικά μακροσκελή mail όπου της εξηγώ ποιο είναι το θέμα κατά την τράπεζα (βασικά μάλλον τον έπαιζαν ή βαριόντουσαν) και ποιες ενέργειες θα έπρεπε κατά την ταπεινή μου γνώμη να ακολουθήσει. Στα Αγγλικά.
Η φουκαριάρα η Lorena σκέφτεται ότι έχει πάει 7, ότι πεινάει, το καλοσιδερωμένο καβάλο του Claudio, και αντί να ασχολείται με όλα αυτά, έχει μπροστά της 2 σελίδες σε αυτήν την περίεργη γλώσσα που μοιάζει με χαλασμένα ιταλικά και προσπαθούν να της φορέσουν στη δουλειά. Και όλα αυτά γιατί κάποια κωλοτράπεζα στην Ελλάδα για κάποιο λόγο αρνείται να δώσει εκατό τόσα σκατοευρώ. Τι να φταίει? Μάλλον θα έκλεισε η γαμοτράπεζα ή θα βάρεσε πιστόλα η κωλοχώρα.
Και τότε, στα πρόθυρα του απονεννοημένου, αυτός ο άγιος άνθρωπος της απαντάει και, ανάμεσα σε άλλες περίεργες λάθος λεξούλες, βλέπει δύο που αναγνωρίζει από το σινεμά "fuck it". Το άρωμά της αιωρείται πάνω από την ξεχασμένη ανοιχτή οθόνη ενώ η Lorena βρίσκεται ήδη καβάλα στο σκούτερ της και κατεβαίνει σα σπιρουνιασμένη κάποια via.

Έκανα την καλή μου πράξη. Έστειλα έναν καταδυναστευόμενο εργαζόμενο σπίτι του μια ώρα αρχίτερα. Είμαι περήφανος.

Με όλα αυτά, δε μπόρεσα να συγκρατήσω πολλά από την πρωινή μου κουβέντα. Ευτυχώς για όλους μας, ο αδερφός μου που ήταν αυτόπτης μάρτυρας από το γραφείο του στην Αγγλία, θυμήθηκε να προσθέσει όλες τις λεπτομέρειες στις σύντομες και συγκεχυμένες αναμνήσεις μου.

- Θα ήθελα να υποβάλω την παραίτησή μου (πριν καλά καλά κάτσω στην καρέκλα). Μην πεις λέξη. Τίποτα πια δεν έχει νόημα. Τίποτα. Τίποτα σου λέω! Ο άνεμος φύσηξε και σκόρπισε τα φύλλα της κοινής μας ζωής σε μια ξαφνική ριπή. Ποιος δαμάζει τον άνεμο? Ε ποιος σε ρωτάω?!? Καταραμέεεεενε!
- Οκ. Που πηγαίνεις? Ωωωωωω!!! Ωωωωω!!!! Θεοί!!! Ποια μοίρα τρισκατάρατη έριξε το δολοφόνο βλέμμα της πάνω στις άδειες ζωές μας? Ποιοι θεοί χτυπούν με διάθεση εμπαιγμού τις χορδές που ενώνουν τις πράξεις, τις αισθήσεις και τις αναμνήσεις μας μ'αυτό που οι ποιητές και οι τρελλοί αποκαλούν σύμπαν? Ποιοι?!?!?!? Σας ρωτάω, γιατί σωπαίνετε???
- Internet, απαντάς ενώ χαϊδέυεις το πιστόλι λέιζερ στη δεξιά σου τσέπη. Βλέπεις ότι το βλέμμα του είναι νευρικό και μια στάλα ιδρώτα αργοκυλά πάνω στο λακάκι που χει στο δεξί του μάγουλο, ενθύμιο από τη Βαλτιμόρη. Ααααχ η Βαλτιμόρη... Και τώρα? Σκουπίδια... Λούτσιο, γιατί έπρεπε να κάνεις πίσω?
- Και εσύ? Η προσδοσία πάντα καθόταν στο δεξί μου πλευρό και η μοναξιά στ'αριστερά μου, παρελθόντα φίλε και αυριανέ άγνωστε. Ότι και να μου πεις δε με εκπλήσει πια. Το αριστερό του χέρι γλιστράει κάτω από το γραφείο.
Τι πας να κάνεις διαολεμένε, σκέφτεσαι.
-Έχει ζήτηση φαίνεται. Χάρηκα για τη συνεργασία. Η ένταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η θα γίνει κάτι τώρα ή θα τιναχτούν τα πάντα στον αέρα.
- Και εμείς χαρήκαμε. Τώρα πια το χέρι του κινείται με αυτοπεποίθηση και ανοίγει το συρτάρι. Χαλαρώνει. Μόνο λίγο βέβαια. Τουλάχιστο δεν πάτησε το κουμπί αποσυμπίεσης της καμπίνας. Βγάζει μια κιθάρα και αρχίζει να χαϊδέυει τις χορδές.

Μ'έντυσαν οι Μοίρες μου
με τραγούδια και μ'ευχές
και την πόρτα μου άνοιξαν
να φύγω, να 'ρθω, να σε βρω.
Κι ήρθαν πέντε ποταμοί
να μου πλύνουν το κορμί

κι ήρθανε και δυο πουλιά
να μου μάθουν το φιλί.

- Να πάρω το Χ. για τα τυπικά? Η προσπάθειά σου να προσποιηθείς ψυχική αταραξία αποτυγχάνει παταγωδώς. Ήδη ακομπανιάρεις το τραγούδι του με μπάσα βαρυφορτωμένη φωνή και με το που τελειώνει ανταπαντάς.

Τον εαυτό του παιδί απ’ το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή  θα τους πάει.
θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης  τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ’ του φόβου τα δίχτυα.


- Ναι. Πώς μπορούν τα δάκρυα πια να
στερέψουν?

Ain't got no work

κάπως έτσι...



σε πιο ska-punk όμως...

όχι τόσο πολλούς στίχους... όλο σε "ain't got no work"

όχι τόσο μαύρος, όχι τόσο γκόμενα... σίγουρα όχι τόσο φωνάρα

I've got life , I've got my freedom
I 'VE GOT TO FLY!!!

Άγχος

και εκεί που κάθεσαι και ξύνεσαι, έχοντας διαλέξει για theme στο long dark tea-time of your brain μία κουβεντούλα με το τεχνικό τμήμα της forthnet, έτσι για να μη μείνει σύναψη άκαυτη...

- Καλησπέρα. Η ταχύτητα της σύνδεσής μου είναι χάλια.
- τι εννοείτε?
- εννοώ ότι σέρνεται. βογγάει. μου ασπρίζει τα μαλλιά.
- έχετε download 17.
- δε μπορώ να δω βίντεο στο youtube. Το βάζω να φορτώσει και βγαίνω για ψάρεμα. Είμαστε στο 2010...
- μπείτε στο ftp της forthnet. Μπείτε στο /pub και κατεβάστε το "Πόλεμος και Ειρήνη" του Μπόνταρτσουκ. Τη Σοβιετική έκδοση των 484 λεπτών.
- ωραία, γρήγορα πηγαίνει. 1,7ΜΒ.
- μην το σταματήσετε.
- με 1.7MB λέει ότι υπολείπονται 3 μέρες.
- η γραμμή σας είναι τέλεια.
- δε μπορώ να δω youtube.
- σταματήστε το download και μπείτε να δούμε από την NVIDIA.
- τώρα που απομένουν μόνο 71 ώρες και 42 λεπτά? κρίμα είναι...
- κατεβάστε 2 drivers μαζί (ακούγεται κάπως ερεθισμένος πλέον. βάζω στοίχημα ότι γυαλίζει το μάτι του. μπορεί να έχει βάλει και το χέρι στην τσέπη)
- οκ. το έπιασα το υποννοούμενο. Αντί για youtube μου προτείνεις να χαζεύω progress bars.
- μπορείτε να δείτε το Πόλεμος και Ειρήνη...

και χτυπάει το κινητό. Ζητάω συγγνώμη από τον τύπο που δε με προσέχει καν, και συνεχίζει να με προτρέπει ξαναμμένος να κατέβασω το μισό web.

- Ο κύριος ghallas?
- ο ίδιος.
- έχετε ένα κορδόνι που διαπερνά το πεπτικό σας σύστημα. στη μία άκρη του, στο στόμα σας, έχει δεμένο ένα σκατό, και στην άλλη, στον πάτο σας, ένα αγγούρι. Για κάθε δευτερόλεπτο που μένει αυτό το κορδόνι μέσα σας, ένας Γαλαζολαίμης Μακάο θα εκτελείται στη Βολιβία. Από ποια μεριά τραβάτε το κορδόνι?

- εύκολο. τραβάω το μάγκνουμ 357 που κρατάω πάντα πάνω μου από το φόβο της Αλ-Κάιντα και υπό την απειλή του σε βάζω να φας το αγγούρι. Μετά, τραβάω το κορδόνι από το στόμα και σε αναγκάζω να φας και το σκατό και το κορδόνι για να μη μείνουν πειστήρια.
- το περίμενα. Επόμενο. Τι περνάει από το μυαλό των θυμάτων του Chuck Norris πριν πεθάνουν?
- το παπούτσι του (ήμαρτον, όποιον να 'ναι παίρνουν στα τηλεφωνικά κέντρα αυτόν τον καιρό). Σειρά μου: Πόσα σκαλιά έχει το πατρικό μου από το καθιστικό ως τα υπνοδωμάτια?
- Όσα όσκαρ έχει πάρει το Μπεν Χουρ (είναι καλός ο κερατάς). Ποιες ήταν οι 95 Θέσεις του Λούθηρου?

σκέφτομαι ότι ο τύπος την έχει πατήσει για τα καλά και ετοιμάζομαι να ανοίξω τη wikipedia όταν από το τηλέφωνο ακούγεται μια μακρινή μητρική φωνή "Ασμοδαίε, άφησε κάτω το τηλέφωνο και βοήθησέ με να γδάρω το θείο".

Όπως έχετε ήδη καταλάβει, δεν ήταν αυτός ο διάλογος που είχα στο τηλέφωνο. Τον είχε ένας φίλος μου και ζήλεψα και τον έβαλα χωρίς να του αποδώσω copyrights. Ο δικός μου ήταν πιο συμβατικός, και κατέληξε με τη διαπίστωση ότι θέλουν να με προσλάβουν.

Και εκεί που έχεις αρχίσει και βολεύεσαι στο βούρκο με την κινούμενη άμμο, χωρίς άγχη, χωρίς τρέξιμο, χωρίς εγκέφαλο, με τσιγάρο και ποτό, κάποιος έρχεται και σε τραβάει έξω για να συνεχίσεις να ψάχνεις την έξοδο της ζούγκλας. Όποιος έχει πετάξει πάνω από μισή ώρα της ζωής του στο να διαβάσει αυτό το blog, έχει μια ιδέα της ... ιδιαίτερης... σχέσης που έχω αναπτύξει με τη δουλειά μου. Αντιλαμβάνεται επίσης ίσως ότι μπορεί και να μην ξαναγράψω ποτέ χωρίς αυτήν την αστείρευτη πηγή έμπνευσης και απαλεψιάς.

Από την άλλη, τα ίδια τα γραπτά μου αποτελούν απόδειξη της χρεωκοπίας της εργασιακής μου ηθικής.
Για να με τιμωρήσω για την έλλειψη ευγνωμοσύνης προς τη δουλειά μου, που είναι το ύψιστο αγαθό και ο επίγειος παράδεισος για τον κάθε ευσεβή φορολογούμενο, αποφάσισα να μου τη στερήσω για ένα μήνα between jobs και να νιώσω τη συντριβή της ανεργίας και των διακοπών.

Ακούω προτάσεις!



* εκτός και αν το τηλεφώνημα αποδειχθεί όντως φάρσα, και ας μην ήταν ο Ασμοδαίος. Ας κάνω ένα τσιγάρο, αγχώθηκα