εφηβικοί (για ελαιόδεντρο) προβληματισμοί

μία λίστα με τα βιβλία που έχουν περάσει από το κεφάλι μου τον τελευταίο καιρό:

-Memoirs found in a bathtub (Lem)
-Η τύφλωση (Κανέττι)
-Το μεγάλο πουθενά, Λευκή τζαζ, American Tabloid (Ellroy - το ψιλοξέσκισα, το ξέρω)
-Praise to Idleness, Η κατάκτηση της ευτυχίας (Russell)
-Διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη (Vidal)
-Ο Γέρος και ο κύριος Σμιθ (Ουστίνοφ)
-Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software (Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson and John Vlissides)

βρείτε ποιο δεν ταιριάζει και κερδίστε μια μαγευτική κρουαζιέρα στη Μεσογείων στις επόμενες βροχές. Ακόμη και εκείνα τα τηλεπαιχνίδια "Βρείτε τη διαφορά" με έναν τσολιά στη Βουλή δεξιά και τη Μάρλεν Ντίτριχ στα αριστερά πιο δύσκολα ήταν.



Δεν κρύβω ότι ανησυχώ για την ψυχή μου από χθες που το έπιασα. Ζούμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε? Μάλλον δουλεύουμε για να μη ζούμε, ή ζούμε για να μας δουλεύουνε. Λογοτεχνικά, παρεμπιπτόντως, το πόνημα κινείται σε σαφώς πιο στεγνές φόρμες από το μέσο σήμα STOP στις διασταυρώσεις. Έχει χαριτωμένα σκιτσάκια βέβαια




πνευματικά, τα παλικάρια το ξέρουν να το παίζουν μάλλον (λες, ε?) το τόπι. Εμένα όμως με νοιάζουν αυτά τα πράγματα? είμαι έτοιμος να κάνω ακόμη ένα βήμα προς τη μετάβαση του ανθρώπινου είδους σε αυτό?

(τα ποντίκια θα φοριούνται σε headset στο κεφάλι ανά ζεύγη)

δεν ξέρω, ζορίζομαι. Είναι και αυτός ο μηχανικός που κρατάω παγιδευμένο σε αυτό το κορμί το φτιαγμένο για...

για...

για άλλα πράγματα τέλος πάντων, και έχουμε ανοίξει καυγά. Σκέφτομαι πάντως να τον καλέσω σε μονομαχία με σφηνάκια και να το λήξω οριακά και ηρωικά πάνω στη μπάρα.

παρεμπιπτόντως ξανά, (πολλές παρεμπτώσεις σήμερα, το νου μου) ανακάλυψα ότι ο προαναφερθείς John Vlissides απεβίωσε στα 44 του.



από όγκο στον εγκέφαλο...



α πα πα πα πα...

Reductio ad Alexandrum

υπάρχουν χρόνια άρρωστοι, υπάρχουν πρόσφυγες που διεκδικούν το δικαίωμά τους στο μη λιθοβολισμό πίσω στην πατρίδα τους ράβοντας τα στόματά τους, υπάρχουν καλλιτεχνικές ευαίσθητες φύσεις φυλακισμένες στο σπυριάρικο μυωπικό κορμί σκωροφαγωμένου developer, υπάρχουν φαροφύλακες που τους χάλασε η τηλεόραση, αλλά ο πραγματικός ανθρώπινος πόνος βρίσκεται αλλού... σε αυτήν την κατατρεγμένη, καταδυναστευόμενη κατηγορία (3 κατ- στη σειρά, στο NBA Jam αυτό το λέγανε on fire) συνανθρώπων μας στους οποίους αναφερόμαστε ως "διδακτορικούς".

στα 18 σου το πανεπιστήμιο είναι ένα βάζο με μέλι. Όσοι περάσαμε από δίπλα, βουτήξαμε. Κάποιοι μακροβουτήξαμε. Άλλοι πασαλείφτηκαν ολόκληροι. Όπως και να έχει, σε κάποια φάση λιγώσαμε, αηδιάσαμε και την κάναμε για να φάμε και κανένα πιάτο φαΐ. Όχι ότι είναι και τόσο καλό τώρα αυτό, αλλά όπως και να έχει, η αλλαγή έχει την χάρη της.

αυτά τα παιδιά ενός περίεργου, ακαδημαϊκού θεού συνέχισαν σαν εκτός προδιαγραφών duracell εκεί που η κοινή λογική, το ένστικτο της επιβίωσης, ο στρατός, τα θλιβερά οικονομικά, ο γάμος και η χρεωκοπία που όλο έρχεται αλλά ακόμη να φανεί συνωμότησαν, αλλά απέτυχαν να τους σώσουν. Και φτάνει η στιγμή - και ο άνθρωπος του παραδείγματος που με οδήγησε σε αυτές τις σκέψεις είναι συγκεκριμένος (γεια σου βρε!!!) αλλά τα συμπεράσματα είναι γενικά - που γίνεσαι 33 χρονών και δεν έχεις καν πιάσει δουλειά. Αυτό δεν είναι κακό, τουναντίον. Το κακό είναι ότι έτσι πως τα κατάφερες, ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ !

Εμείς οι άλλοι από την άλλη, καταφέραμε να πιάσουμε από νωρίς (που λέει ο λόγος) το παγκάκι μας στη γαλέρα, φορέσαμε τις αλυσίδες μας στα πόδια και πανευτυχείς κωπηλατούμε κοιτάζοντας αποχαυνωμένοι τη θάλασσα από την τρύπα του κουπιού. Όλο αυτό μόνο προσωρινά βέβαια, γιατί έχουμε εξασφαλίσει ότι κάποια στιγμή θα βγούμε από εδώ μέσα. Παρατημένα πτώματα σε τόσο στενό χώρο είναι πολύ αντιαισθητικά και κλέβουνε και τη θέση από τους επόμενους.

Παρόμοιες μαύρες σκέψεις ζώνανε πριν κάπου 2079 χρόνια και τον Ιούλιο Καίσαρα μπροστά σε ένα άγαλμα του Άλεξ δι Γκρέητ. Και το ερώτημα παραμένει διαχρονικό. Τι είμαστε εμείς, στην ηλικία αυτή, μπροστά στον Αλέξανδρο που είχε κατακτήσει το μισό κόσμο ολάκερο?

Θα σας πω εγώ! Λοιπόν, ο εν λόγω τύπος όχι μόνο πολυτεχνείο δεν είχε βγάλει, ή έστω ένα κάποιο ΤΕΙ, όχι μόνο δεν είχε ούτε μία δημοσίευση, δεν έχει καν φίλους στο facebook. Έχει καμιά 15000 "I like this" - λόγω Colin Farrell στην ταινία φαντάζομαι οι περισσότεροι, και κάτι φωτογραφίες αλλοπρόσαλλες. Όπως αυτή

άμα δε με πιστεύετε, τσεκάρετέ το και μόνοι σας, έχει και μια άλλη με μια μπότα κάτω από ένα ωραίο μπουτάκι - definitely not Macedonian King material. Που λες, ούτε μια ξένη γλώσσα της προκοπής δεν ήξερε, πέρα ίσως από κάτι κουτσοπέρσικα τύπου "Προσκυνήστε με" ή "Ονομάζω (και) αυτήν την πόλη Αλεξάνδρεια". Κόβω τα χέρια μου και το κάπνισμα σε μπαρ ότι ούτε ποντίκι δεν είχε πιάσει στα χέρια του, πόσο μάλλον να φτιάξει ένα ωραίο excelόφυλλο με borders και τα πάντα. ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝ ΔΙΠΛΩΜΑ 33 χρονών γομάρι!

Εδώ είναι Ελλάδα βέβαια -δε θέλω μαλακίες, το είπε και ο Στράβωνας - και παρά την κραυγαλέα έλλειψη τυπικών προσόντων, απλά επειδή ο μπαμπάς είχε γερή θέση στο δημόσιο, διορίστηκε μια χαρά το λαμόγιο και έκανε και καριέρα.

Γι' αυτό μη σας και μας παίρνει από κάτω και μην καταβάλλεστε. Ας είχαμε μπαμπά βασιλιά και θα τους δείχναμε εμείς.

Το τέλειο έγκλημα

μπαίνεις στο παραβάν.

βγάζεις το λεπτό σου μπάφο από την τσέπη και τον σκας.

κάνεις τον κινέζο και προφασίζεσαι τον αναποφάσιστο στις παρατηρήσεις των από έξω, ενώ τινάζεις προσεκτικά τις στάχτες μέσα στο φάκελο.

τελειώνεις, βάζεις τη τζιβάνα στο φάκελο, πηγαίνεις στην κάλπη, σταυρώνεις το φάκελο και τον ρίχνεις.

Φεύγεις με το κεφάλι ψηλά

ε, έχεις και το νου σου.. μία στις 300 που παίζει να σκάσει ο εισαγγελέας εκείνη την ώρα, το σβήνεις στα γρήγορα, τον πλακουτσώνεις και τον ψηφίζεις ολόκληρο.

μια υπέροχη ευκαιρία

και πάλι εκλογές, Γιορτή Της Δημοκρατίας!!!

εμένα μου κάνει σε Γιορτή Σαρδέλας, όπου όπως καταλαβαίνει και ο τελευταίος, ο μόνος που δε γιορτάζει είναι η σαρδέλα...

θα ομολογήσω εδώ, ενώπιον του στενού φιλικού κύκλου ότι στις δύο τελευταίες εκλογές, για Σφουγγοκωλάριους της Αγίας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας και για Κοτζαμπάση του Ελλαδιστάν, είχα μεταφέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα στην Εύβοια και γιόρταζα κάνοντας μπανάκια και crash-test στην αιώρα μου, όπως πολλοί άλλοι νέοι, με αποτέλεσμα να μη βγει κυβέρνηση συνασπισμού Συριζα-Ανταρσύα-Οικολόγοι Πράσινοι και να φτάσει η χώρα σε αυτό το χάλι αντί να γίνει η αναρχομπόνγκολη ουτοπία που όλοι ονειρευόμαστε όταν έχουμε φάει βαριά. Τώρα πάει, πέταξε, με το Πασόκ κανείς δε θα ξαναφάει βαριά, οπότε τέτοια χαϊλίκια ούτε στον ύπνο μας. Επωμίζομαι την ευθύνη ακέραια που δεν πλήρωσα 30 ευρώ σε διόδια για να πάω στην πατρίδα μου το Shire να τους πω να πάνε να γαμηθούνε. (σ.gh. το "γαμηθούνε" βγαίνει με κοκκινάκια στο blogger, πρέπει κάποιος να επαναφέρει τον ορθογραφικό έλεγχο στον 20ο-21ο αιώνα)

Φέτος όμως τα πράγματα άλλαξαν, και θα πάω να ψηφίσω για πολλούς και σημαντικούς λόγους.

α) κάνει γαμημένο κρύο για μπανάκια στην Εύβοια

β) τα έχω φτύσει ασκώντας το λειτούργημα του applications engineer και η προοπτική των δύο ή και τριών (ω ύβρις! ω χυδαιότης!) συναπτών τετραημέρων ανάπαυλας με γαργαλάει με τρόπους που ντρέπομαι να γράψω.

γ) για πρώτη φορά στην ιστορία του μικρού, ασήμαντου τόπου μου έχω την ευκαιρία να ψηφίσω ένα superstar της πολιτικής, ένα δημόσιο άνδρα που γεμίζει τις πίστες και έχει δώσει αυτόγραφο στο θεό τον ίδιο, τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΨΩΜΙΑΔΗ. Η περιφέρεια είναι μόνο η αρχή Πάνο, εγώ και Έπαρχο Καρχηδόνας σε ψηφίζω άμα κάτσει, και ας μη μου πάει το κλίμα καθόλου. Είχα προ ετών την ευκαιρία να ψηφίσω και το Χρυσοχοϊδη σε κάποια φάση, πριν αποφασίσει ότι δεν του αρμόζει να κατεβαίνει σε μια περιφέρεια με λιγότερους ψηφοφόρους από τους ΜΑΤατζήδες που του πλένουν τα σώβρακα και πολιτογραφηθεί αρχαίος Αθηναίος, αλλά τότε ο μικρόνους και κοντόφθαλμος δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι ο Μιχάλης θα έκανε κάποτε το Μπάτμαν να μοιάζει μπροστά του σαν τη Minnie Mouse μπροστά στον Αττίλα με φριχτό πονόδοντο.

Το μόνο που δεν έχω αποφασίσει ακόμη είναι τι τραγούδι θα του αφιερώσω πάνω στο ψηφοδέλτιο. Αυθόρμητα μου ήρθε Του Νεκρού Αδελφού, αυτό το classic από το Γυμνάσιο με το χιτ τρίστιχο

«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!

- Άκουσες, Παναγιώτη μου, τι λένε τα πουλάκια;

- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».

από την άλλη, υπάρχει το "εκεί που μένουν οι νεκροί" του Ζαγοραίου ή και το "τα 'χω με τον εαυτό μου" του Karras που πολύ με κάνουν. Έχω και ένα τρακ μη με ρωτήσουν στα exit poll τι τραγούδι έγραψα και νιώσω ανεπαρκής και μαλάκας με την επιλογή μου.

δ) έχουμε πρεμιέρα καινούριου θεσμού. Τι θεσμού, ΘΕΣΜΑΡΑΣ. Του αιρετού περιφερειάρχη.

..

..

..

έδωσα μία μικρή παύση για το αναπόφευκτο αυθόρμητο χειροκρότημα. Ας μη παρασυρόμαστε από τα δικαίως ορμητικά συναισθήματά μας όμως, συνεχίζω. Αν χάσω αυτό το ξεκίνημα, θα νιώθω σα να γράφεται ιστορία και εγώ να είμαι απών. Σα να υπογραφόταν η Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας και η δική μου υπογραφή να λείπει. Σα να ανασταίνεται ο Χεσούς στη γειτονιά μου και εγώ να απουσιάζω. Σα να σκάει η βόμβα στη Χιροσίμα μου και εγώ να είμαι στο Κυότο για ψώνια. Δε χάνονται αυτά σας λέω.

Εδώ θα στηλιτεύσω την επιλογή του ονόματος "Καποδίστριας 2" για την τελευταία παράσταση του αυτοδιοικητικού τσίρκου. Πρώτα-πρώτα, τα sequel είναι συνήθως αποτυχημένα, και οπωσδήποτε κλισέ. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν πάντως αυτό:

θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και κάποιο άλλο όνομα διοικητικού μεταρρυθμιστή της ιστορίας μας, όπως τον Ηράκλειο που εισήγαγε τα θέματα για παράδειγμα. Παράδειγμα κακό, γιατί όπως, μόλις με ενημέρωσε η wikipedia, τη δουλειά την έκανε μάλλον ο Κωνστάντιος ο Β', οπότε έχουμε πάλι αυτό το πρόβλημα με τα sequels. Κανένα πρόβλημα, γιατί αυτή η χώρα έχει περάσει πολλές μεταρρυθμίσεις και υπάρχει πληθώρα πρόσφορων ονομάτων όπως του Γεώργιου Θεοτόκη, του Άκη του Τσοχατζόπουλου, του Λούκιου Μούμιου του Αχαϊκού, ή ακόμη και του Δράμαλη. Σκεφτείτε το λίγο, παίξτε το στο στόμα σας να δείτε τι ωραία ακούγεται(αχ αυτές οι συναισθησίες)

"ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΜΑΛΗΣ"

Ε? Τέλειο?

Χωρίς νερό μπορώ, χωρίς gmail όχι

Δεύτερη μέρα χωρίς internet στο σπίτι. Όχι, δε φταίει η forthnet, βλέπω το λαμπάκι dsl στο router να αναβοσβήνει προκλητικά όπως ο λιμασμένος Ισμαήλ το κεμπάπ μεσημεριάτικα εν μέσω ραμαζανιού, όπως ο χαμηλόμισθος την αναδιάρθρωση του χρέους, όπως ο μπαρόβιος το promotion της Lucky Strike έξω από το μαγαζί (καλά, αυτό το πέταξα για πείραγμα – mental note: να θυμηθώ να περιπαίξω μνησίκακα τους αντικαπνιστές φίλους σε επόμενο post)

Αλλού είναι το πρόβλημα. Η διαδικτυακή μου υποδομή στηρίζεται στην εξωτική κεραία δικτύου D-Link G-122, ένα θαύμα της τεχνολογίας της προηγούμενης δεκαετίας που η μαμά εταιρία σταμάτησε να υποστηρίζει πριν 3-4 χρόνια, τότε που τα pc δούλευαν, αν θυμάμαι καλά, με ατμό ή ζεμένα βόδια. Παρ’όλα αυτά, μια νύχτα με πανσέληνο συγκέντρωσα τους μεγαλύτερους αλχημιστές, σαμάνους, πνευματιστές, καβαλιστές και πλανόδιους μικροπωλητές όλου του Θησείου, και μετά από ολονύχτια μάχη με τα κακοποιά πνεύματα της προόδου και της κατανάλωσης που με ωθούσαν να πάρω κάτι που ο σχεδιαστής του δεν χρησιμοποιεί τώρα πια σαμπουάν κατά της τριχόπτωσης, κατάφερα να δουλέψει η κάρτα με Windows7! Those were the days… Ειλικρινά σας μιλάω, ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ

Τις προάλλες, ο κατά τα άλλα σπουδαιότατος αδερφός μου αποφάσισε σε μια κίνηση που έκανε τους σοφότερους ανθρώπους της εποχής μας να μείνουν με το σαγόνι κρεμάμενο από απορία και δέος, να κλείσει το pc, για να κοιμηθεί.

Σκέψου το έτσι: είναι μία το βράδυ και με τρόπους περί των οποίων έχει πλήρη άγνοια το σύμπαν το ίδιο, και άπειρο ξύδι, έχεις ρίξει στο κρεβάτι σου τη Jessica Alba. Μετά από κάποια χαριεντίσματα, της λες «πέσε για ύπνο, τα λέμε αύριο». ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΣΟΥΡΩΣΕΙ ΘΑ ΣΟΥ ΞΑΝΑΚΑΤΣΕΙ!???!?!?!?!?!?!?!?!?

Τρούλυ ανμπιλίβαμπωλ! Τέλος πάντων, σήμερα έκανα τα αδύνατα δυνατά να το ξαναστήσω. Έβαλα τη λευκή ρόμπα τη ραμμένη από παρθένες, ζώστηκα το Ξίφος, σχεδίασα την προστατευτική πεντάλφα (με τις γωνίες από μνήμης είναι η αλήθεια, συνήθως τις έψαχνα στο google και δεν έμπαινα στον κόπο να τις απομνημονεύσω), ξεσκόνισα τα βιβλία με τις επικλήσεις που είχα πλέον για να στηρίζω ψηλότερα την κεραία για καλύτερο σήμα και προκάλεσα τους δαίμονες των windows σε μάχη.

Με ξεκώλιασαν.

Η πρώτη σκέψη, αφού σκούπισα τα κατάλοιπα του εκτοπλασματικού μπουκάκε από τα μούτρα και την ψυχή μου, ήταν να γυρίσω στη δουλειά. Έχω αφήσει κάτι εκκρεμμότητες με κάτι jquery-ιές που θα δικαιολογούσαν την είσοδό μου στο κτίριο, και μετά, καλά κρυμμένος πίσω από τις οθόνες μου, θα περνούσα ήσυχα-ήσυχα την 4ήμερη άδειά μου σε λυτρωτική διαδικτυακή λήθη. Αλλά βρέχει της πουτάνας, φοβάμαι ότι με το που θα φτάσω (άμα φτάσω) και θα πιάσω μηχάνημα θα στείλω όλο το γραφείο σε τροχιά, και δε θα πιάνει ούτε εκεί internet. Δεύτερη σκέψη ήταν να παρατήσω τα εγκόσμια και να περιπλανηθώ ξυπόλητος στα υψίπεδα του Θιβέτ για να βρω τη Φώτιση. Out of the question, δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρω να κλείσω αεροπορικά χωρίς internet, χώρια που έχω μόλις φτάσει στο ιστορικό υψηλό των τεσσάρων ζευγαριών παπούτσια και είναι κρίμα. Σταμάτησα να σκέφτομαι και τηγάνισα δυο αυγά και ένα λουκάνικο που είχε περισσέψει από την εξόρμηση του προηγούμενου σαββατοκύριακου. Άναψα και θερμοσίφωνα. Δε νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι άλλο χωρίς internet, θα κλειστώ εδώ και θα περιμένω να με βρουν οι αρχές όταν τους ειδοποιήσουν φίλοι και συνεργάτες ότι έχω μέρες να μπω στο gmail.

Ελπίζω στο μεταξύ να μη γίνει κανένας πόλεμος, μην απολυθώ, μη σταματήσει να βρέχει ή γεράσω, γιατί πραγματικά χωρίς internet δε θα πάρω χαμπάρι.

Αν όμως έρθουν τα χειρότερα, αφήνω ευχή και κατάρα, ιερό καθήκον σε όποιον βρει το off-line κουφάρι μου μπροστά σε αυτό το κείμενο στο word, να το ποστάρει όπου βρει, ακόμη και σε προκύρηξη του Τζέφρι στο opengov για βεζύρη Ελληνικού. Έτσι, για μια τελευταία μου βόλτα στη Γειτονιά των Καμμένων.

Έχω αφήσει και ένα 50ευρο στην κατάψυξη, καθήκι που δεν καταλαβαίνεις από καθήκον ιερό και κατάρες. Ξεκούνα!

μικρό rebus

έλα, εύκολο είναι. Αμφιβάλω βέβαια ότι κατά τις 9 το πρωί ήμουν σε θέση να το λύσω. Πώς την πατήσαμε πάλι έτσι ρε γαμώτο... εγώ που είχα τις αγαθέστερες των προθέσεων.

6:40μμ

φεύγω μετά από ένα εννιαμισάωρο στη δουλειά να πάω να διαβάσω το καινούριο βιβλίο που ψώνισα την προηγούμενη και να περάσω ένα ήσυχο βράδυ απολαμβάνοντας την προμηνυόμενη βροχή και την πρόσφατη ψυχική ηρεμία που βρήκα στην εις άτοπον απαγωγή του "δε γαμάς, δεν ξέρεις να ψαρεύεις, παραδόξως δε διψάς για βότκα, δεν κάθεσαι στα αυγά σου?"* Απλά έπεσα στην παγίδα να πετάξω ένα συνάδελφο σε ένα βρεφάδικο (μαιευτήριο) για λόγους που δεν αφορούν ούτε εσάς, ούτε εμένα. Τον πέταξα, αλλάζοντας τη συνηθισμένη, ασφαλή διαδρομή της επιστροφής μου.

7:20μμ

παραγγέλνω τη δεύτερη βότκα. alea jacta est ad inferos abiit, ή έτσι λέει ο γούγλης.

8.$%@μμμμ...

μόσχος. κάτι οι μπύρες, κάτι η ρακή, κάτι η μοίρα η σακαταμένη, I start to see a patern

HERE

1287090376

βρέχει σα να μην υπάρχει αύριο, αυξάνοντας της υπάρχουσες αμφιβολίες μου (για το αν υπάρχει αύριο). When in doubt... use proxies λέει επίσης ο γούγλης. I usually use

even later...

δε μπορώ να σκεφτώ και πολλά. Συνεπώς, όποτε μου απευθύνονται, απαντάω με το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό. Χθες αυτό έτυχε να είναι "βότκα"

ζμπφφφφ...

too fuckin' late, tomorrow 's gonna be hell

τηγανίζω κοτόπουλο πανέ και πατάτες, αφού θυμήθηκα τι μου είχε διαφύγει όλη μέρα. Να φάω. Το κάνω και τηγανίζω και άλλο κοτόπουλο πανέ και πατάτες.

3.40πμ

8:40πμ

τόσο με ξάφνιασε και με αποδιοργάνωσε η φάση, που έχασα το εναρκτήριο ξεΦούρνισμα της σαιζόν. Ευτυχώς παίζει επανάληψη για τους κωλυόμενους απόψε.

Bon weekend

* η αλήθεια είναι ότι είχα περικυκλώσει ήδη μια έξοδο για τσίπουρα από 2-3 μεριές, αλλά αυτό δεν αναιρεί στο ελάχιστο τίποτα από τα παραπάνω

ένα απλήρωτο ποστάκι

ολόκληρος Σεπτέμβρης και μόνο ένα post... θα έρθουν και φουσκωμένα τα κοινόχρηστα από το αέριο (σαν έντερα ένα πράγμα) ΔΕ ΒΓΑΙΝΩ!!! 

 πάμε λοιπόν, ό,τι να ΄ναι, για το μεροκάματο: 

ΖΩΔΙΑ 

Δίδυμος: Κάποιος που σας μοιάζει πολύ, απειλεί τη μισή κληρονομιά σας. Φάτε τον (συνταγες σε επόμενο άρθρο ή στο blog της Ελενίτσας) 

Ζυγός: Του Έλληνα ο τράχηλος δε σας υπομένει. Μαζεύτε τα και μεταναστεύστε. 

Μπριός: με ζαμπόν τυρί, από το φούρνο της γειτονιάς. Μάλλον αποτυχημένο. Άμα ψάχνεις το πρωινό σου στις 2+, αυτά παθαίνεις. 

Τοξότης: ο καιρός δε σας ευνοεί. Μπορεί τα σύγχρονα τόξα να μη σακουλιάζουν από τη βροχή όπως οι μεσαιωνικοί τους πρόγονοι, αλλά το νερό ξεπλένει το αίμα και είναι δύσκολο να ακολουθήσετε τα ίχνη. Παρόλα αυτά, ο mightymouse από το michigan τα κατάφερε.

βρε ουστ!!! 

 Παρθένος: ακόμη? προσοχή στα τρένα 

Λέων: ο Γ' ο Ίσαυρος. Αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 717 μέχρι το 741. Τερμάτισε μια περίοδο αστάθειας, υπερασπίστηκε την αυτοκρατορία εναντίον των εισβολών των Αράβων και απαγόρευσε τη λατρεία των εικόνων. 

Ο Λέων ο Ίσαυρος ήταν ένας άντρας με πάθος. Εσείς? Στο επόμενο τεύχος: Τρότσκι 

Ιχθύς: Ο Δίας αυτήν την εβδομάδα βρίσκεται ανάμεσα στη ζώνη των αστεροειδών και τον Κρόνο. Όπως και τα τελευταία 4κάτι δισεκατομμύρια χρόνια. 

Μην περιμένετε μεγάλες αλλαγές.

~~~ ~~~ ~~~

κοίτα τώρα τι τους έκατσε τους άλλους στα καλά καθούμενα. Με τις προχωρημένες γνώσεις αστρονομίας του 1700 τόσο, και μια μέθοδο που θα αποκαλούσαμε, στη σύγχρονη επιστημονική γλώσσα, μπακαλίστικη, ο Johann Elert Bode διατύπωσε το 1772 τον εξής νόμο για τις τροχιές των πλανητών του ηλιακού συστήματος, σε αστρονομικές μονάδες:

α = (n + 4)/10 , όπου n = 0, 3, 6, 12, 24,...

το μοντέλο τελικά κατέρρευσε (όχι από ασιτία όπως πολλά άλλα μοντέλα) στον Ποσειδώνα, αλλά αν αγνοήσουμε τον Ποσειδώνα (όπως έκανε ο Οδυσσέας και γλύτωσε την οικογενειακή πλήξη για 10 χρόνια), προβλέπεται με πολύ καλή ακρίβεια η τροχιά του Πλούτωνα.

εξήγηση: η wikipedia πετάει κάτι μεγαλόσχημες μπαρούφες του στυλ orbital resonance, collapsing cloud models και άλλα τέτοια που λέμε για να ρίχνουμε γκομενάκια στα μπαρ. 

Η αλήθεια είναι ότι όταν ο θεός έφτιαχνε το ηλιακό μας σύστημα, μόλις είχε ανακαλύψει τις Σειρές. Μέχρι να φτάσει στον Ποσειδώνα, είχε μπει στο πανεπιστήμιο και άρχισε να φτιάχνει πιο περίπλοκα πράγματα. 

υστεριόγραφο: 

σα σήμερα δολοφονήθηκε ο μεγάλος Κρητικός επαναστάτης "Τσε" Γκεβάρας, γνωστός από την παλικαρίσια του απόκριση μπροστά σε κάθε είδους αντιξοότητα: "Τσε τι έγινε μωρέ?" 

αιωνία του η μνήμη