Εορταστικό ποστάκι με σεβασμό στην παράδοση

Nativity in Debt

* loosely based on the Story of the Nativity, by some british wankers.
διαβάζεται παράλληλα, απλά πατήστε τα links


περίπου 200 χρόνια πριν, σε μια γωνιά της Ανατολής ζούσε ένας λαός που τους λέγανε Ρωμιούς. Άγγελος Κυρίου τους μήνυσε ότι θα γίνουν χώρα μεγάλη και σπουδαία, και από τη χώρα αυτή θα γεννηθεί μια ξεχωριστή κυβέρνηση που θα οδηγήσει στο σοσιαλιστικό παράδεισο και Προεδρεύσει και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Σύντομα αφού οι Ρωμιοί φτιάξανε χώρα, ξεκίνησαν το μεγάλο τους ταξίδι προς τη Δύση, που τους είχαν κάνει ανθρώπους πολλά πολλά χρόνια πριν κάποιοι άνθρωποι που μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά όπως τη μιλάνε κάτι ξανθόψειρες σπυριάρηδες καθηγητές στα πανεπιστήμια της Ολλανδίας. Έπρεπε να φτάσουν πάλι στη Δύση για να πληρώσουν φόρους, αλλά δεν το ήξεραν ακόμη. Ανέβηκαν στους γαϊδάρους τους και βγήκαν στο σεργιάνι ανάμεσα στις ατμομηχανές και τα εργοστάσια.

Φτάνοντας μετά από μεγάλο και δύσκολο ταξίδι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βρήκαν και άλλους πολλούς λαούς που είχαν μαζευτεί να πληρώνουν φόρους και μπόνους στους τραπεζίτες και όπλα στους νέους Ρωμαίους, και είχαν πιάσει και όλες τις καλές θέσεις. Τελικά, κάποιοι επίτροποι τους είπαν ότι είχαν μία μικρή γωνίτσα και για τους Έλληνες, να σερβίρουν κρασί και μπριζόλες στους Ρωμαίους, να σκουπίζουν τα μαρμάρινα πατώματα από τα ξερατά και άμα ξέρουν και καμιά γλώσσα παραπάνω να κάνουν και τους γραφιάδες.

Λίγα χρόνια και κάτι (μ)πόνους μετά, η Ελλαδίτσα γέννησε Την Κυβέρνηση Του ΓΑΠ. Με τη γέννησή της, η Νέα Κυβέρνηση τους είπε ότι δεν είναι άξιοι για κουστούμια, γραβάτες, αμάξια και σπίτια, και τους έστρωσε αχυρένιο στρώμα για να ξαπλώσουνε.

Εν τω μεταξύ, οι Έλληνες γιδοβοσκοί-μανατζαραίοι, γιδοβοσκοί-δημόσιοι υπάλληλοι, γιδοβοσκοί-δάσκαλοι, γιδοβοσκοί-καλλιτέχνες, γιδοβοσκοί μικρομεσαίοι-επιχειρηματίες και γιδοβοσκοί-γιδοβοσκοί (που είχαν μείνει λίγοι σαν τις μονάχους-μονάχους) βοσκούσαν χαλαρά τα πρόβατα. Ο ΓΑΠ εμφανίστηκε και τους είπε να μη φοβούνται, γιατί έχει καλά νέα, και πως η κυβέρνηση του αυτονόητου (όπως λέμε αυτο-άνοσου) θα τους σώσει από τη μιζέρια τους και από τα προβλήματα (που μέχρι τότε δεν τους είχε πει κανείς ότι έχουν).

Οι γιδοβοσκοί δεν πολυψήθηκαν, αλλά μετά βγήκαν τα ΜΑΤ στις πλαγιές και τους μαυρίσαν τα τομάρια στο ξύλο, και βγήκαν τα media στις πλατείες των μικρών χωριών και τους είπαν ότι άμα δεν προσκυνήσουν τη νέα κυβέρνηση μαύρο φίδι που τους έφαγε, και κατέβηκαν με τα πολλά να προσκυνήσουνε και να δώσουν ό,τι είχανε και δεν είχανε. Τέτοια γίδια που ήτανε...

Μακριά στη Δύση, σοφοί είδαν τα καινούρια λαμπερά spreads που είχαν φτάσει στον ουρανό. Αυτοί οι σοφοί μελετούσαν Την Αγορά και κατάλαβαν ότι αυτά τα spreads ήταν κάτι πολύ σπουδαίο. Μελέτησαν τους πάπυρούς τους (που τους είχαν γράψει οι ίδιοι) όπου έλεγε ότι όταν τα spreads φτάνουν τόσο ψηλά, γεννιέται μια σπουδαία ευκαιρία.

Οι τρεις σοφοί, η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, πήγαν να δουν αυτοπροσώπως να δούνε αυτή τη νέα κυβέρνηση. Έφτασαν και έβαλαν να τους προσκυνήσει την κυβέρνηση (πρόθυμα) και τους έλληνες γιδοβοσκούς (που ενίοτε χαζοκλώτσαγαν σαν τα γίδια τους).
Με τη σπουδαιότητα και τη δύναμη που είχαν οι σοφοί μπροστά σε γίδια και γιδοβοσκούς, τους απέσπασαν δώρα: ΔΕΚΟ, συντάξεις και ευρώ. Οι πιο ξύπνιοι από τους βοσκούς την είχαν μυριστεί τη φάση, και παράτησαν το Σοσιαλισμό και το ελληνικό μαντρί τους και στείλανε τα γίδια και τα στολίδια τους στο εξωτερικό αντί να κάτσουν να τους τα φάνε.

και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς τον ήπιαμε...


Καλά Χριστούγεννα!

νυχτερίδες και αράχνες

παναγία μου, έχει πιάσει μούχλα εδώ μέσα. Ζητώ συγγνώμη από το πολυπληθές πιστό κοινό μου που έμεινε χωρίς νόημα στη ζωή του και παρέα για το τσιγαρλίκι του τόσο καιρό, happy people have no stories που έλεγαν και οι Therapy. Ελπίζω το νέο πακέτο που τρώει η προσφιλής Ιρλανδία τους να σταθεί λαμπρή πηγή έμπνευσης γιατί τώρα τελευταία μας έχουν χορτάσει φόλα οι Ιρλανδοί γαμώ τους U2 μου μέσα.

Big thing της επικαιρότητας, καυτό θέμα συζήτησης σε κάθε γραφείο, κάθε σπίτι, γιάφκα, αγωνιστικό τραπέζωμα, ουρά τράπεζας, 15ωρου στησίματος στις στάσεις των λεωφορείων, focal point για διαλογιζόμενους και αντικείμενο ζωηρού μονολόγου για ακρίτες περιπτεράδες σε ερημικές συνοικίες, οι διακοπές.

Πέρισυ τις πέρασα, κατά τα αρχαία ήθη και έθιμα του νεοέλληνα, σε κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Συγκεκριμένα, στην Αθήνα. Κάτι Ζυρίχες, Βρυξέλλες και Τουρκού (πρωτεύουσα της περιοχής Varsinais-Suomi) που είχαν πάει διάφοροι γνωστοί, ήταν μαλακίες έμαθα. Ούτε να καπνίσεις μπορούσες, μπάχαλα δεν είχανε, η τηλεόραση έπαιζε σε περίεργες νεόκοπες ινδοευρωπαϊκές γλωσσολογικές αιρέσεις (με εξαίρεση το Τουρκού όπου μπορείς να ακούσεις και ουραλικές), και το βασικότερο ίσως, δεν είχε διαφημίσεις του Jumbo στο ραδιόφωνο. Άντε να κάνεις γιορτές έτσι... τέλος πάντων, πρέπει να επιστρέφουμε στους ευρωπαίους τα λεφτά που μας δανείζουμνε και, όσο και να εισάγουμε από αυτούς τα πάντα εκτός από αρχαιοελληνικά σουβενίρ που τα αγοράζουμε από τους κινέζους, άλλο κιμπαριλίκι να πας να τους τα δώσεις αυτοπροσώπως.

Φέτος την έχω δει πιο μποέμ και περιπετειώδης, και αποφάσισα να περάσω τις γιορτές σε μία τριτοκοσμική πρωτεύουσα.

Την Αθήνα. Αυτή η μεταποικιακή σήψη μου κάνει γαμάτο κοντράστ με το εορταστικό κλίμα. Σκουπιδαριό ξέχειλο, μάννα για τα διαρκώς πληθαίνοντα παρεάκια εξερευνητών του δύσοσμου ιζήματος της σύγχρονης ανθρώπινης ύπαρξης, ταλαιπωρημένες μάζες που δεν αυτοκτονούν κυρίως γιατί δεν τους έψησαν ακόμη από την τηλεόραση ότι είναι τρέντυ, πεθαμένα φανάρια σε αφύλακτες διασταυρώσεις, διακοσμημένες από τροχονόμους με μία βρώμικη μασχάλη και μία συνεχώς αεριζόμενη από αφηρημάδα ή σαδισμό, ή απλά σάστισμα μπροστά σε υπηρεσιακή δραστηριότητα που δεν περιλαμβάνει σωματικη διαλεκτική με τους συνδαιτημόνες του Θόδωρα στο μεγάλο φαγοπότι των Ντάμπλ Όουζ.
Δεν χάνεται.

Άσε που οι Ευρωπαίοι τα παίξανε από το χιόνι και κάνανε τα αεροδρόμιά τους χιονοδρομικά. Αν θέλετε να περάσετε τις διακοπές έξω, ζητήστε από τον Αη-Βασίλη lift με το έλκηθρο. Το καλό είναι ότι απάξ και φτάσετε, μπορείτε να ελπίζετε ότι θα αποκλειστείτε και οι εορταστικές σας διακοπές θα γίνουν μηνιαίες.

Αμήν.

εφηβικοί (για ελαιόδεντρο) προβληματισμοί

μία λίστα με τα βιβλία που έχουν περάσει από το κεφάλι μου τον τελευταίο καιρό:

-Memoirs found in a bathtub (Lem)
-Η τύφλωση (Κανέττι)
-Το μεγάλο πουθενά, Λευκή τζαζ, American Tabloid (Ellroy - το ψιλοξέσκισα, το ξέρω)
-Praise to Idleness, Η κατάκτηση της ευτυχίας (Russell)
-Διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη (Vidal)
-Ο Γέρος και ο κύριος Σμιθ (Ουστίνοφ)
-Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software (Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson and John Vlissides)

βρείτε ποιο δεν ταιριάζει και κερδίστε μια μαγευτική κρουαζιέρα στη Μεσογείων στις επόμενες βροχές. Ακόμη και εκείνα τα τηλεπαιχνίδια "Βρείτε τη διαφορά" με έναν τσολιά στη Βουλή δεξιά και τη Μάρλεν Ντίτριχ στα αριστερά πιο δύσκολα ήταν.



Δεν κρύβω ότι ανησυχώ για την ψυχή μου από χθες που το έπιασα. Ζούμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε? Μάλλον δουλεύουμε για να μη ζούμε, ή ζούμε για να μας δουλεύουνε. Λογοτεχνικά, παρεμπιπτόντως, το πόνημα κινείται σε σαφώς πιο στεγνές φόρμες από το μέσο σήμα STOP στις διασταυρώσεις. Έχει χαριτωμένα σκιτσάκια βέβαια




πνευματικά, τα παλικάρια το ξέρουν να το παίζουν μάλλον (λες, ε?) το τόπι. Εμένα όμως με νοιάζουν αυτά τα πράγματα? είμαι έτοιμος να κάνω ακόμη ένα βήμα προς τη μετάβαση του ανθρώπινου είδους σε αυτό?

(τα ποντίκια θα φοριούνται σε headset στο κεφάλι ανά ζεύγη)

δεν ξέρω, ζορίζομαι. Είναι και αυτός ο μηχανικός που κρατάω παγιδευμένο σε αυτό το κορμί το φτιαγμένο για...

για...

για άλλα πράγματα τέλος πάντων, και έχουμε ανοίξει καυγά. Σκέφτομαι πάντως να τον καλέσω σε μονομαχία με σφηνάκια και να το λήξω οριακά και ηρωικά πάνω στη μπάρα.

παρεμπιπτόντως ξανά, (πολλές παρεμπτώσεις σήμερα, το νου μου) ανακάλυψα ότι ο προαναφερθείς John Vlissides απεβίωσε στα 44 του.



από όγκο στον εγκέφαλο...



α πα πα πα πα...

Reductio ad Alexandrum

υπάρχουν χρόνια άρρωστοι, υπάρχουν πρόσφυγες που διεκδικούν το δικαίωμά τους στο μη λιθοβολισμό πίσω στην πατρίδα τους ράβοντας τα στόματά τους, υπάρχουν καλλιτεχνικές ευαίσθητες φύσεις φυλακισμένες στο σπυριάρικο μυωπικό κορμί σκωροφαγωμένου developer, υπάρχουν φαροφύλακες που τους χάλασε η τηλεόραση, αλλά ο πραγματικός ανθρώπινος πόνος βρίσκεται αλλού... σε αυτήν την κατατρεγμένη, καταδυναστευόμενη κατηγορία (3 κατ- στη σειρά, στο NBA Jam αυτό το λέγανε on fire) συνανθρώπων μας στους οποίους αναφερόμαστε ως "διδακτορικούς".

στα 18 σου το πανεπιστήμιο είναι ένα βάζο με μέλι. Όσοι περάσαμε από δίπλα, βουτήξαμε. Κάποιοι μακροβουτήξαμε. Άλλοι πασαλείφτηκαν ολόκληροι. Όπως και να έχει, σε κάποια φάση λιγώσαμε, αηδιάσαμε και την κάναμε για να φάμε και κανένα πιάτο φαΐ. Όχι ότι είναι και τόσο καλό τώρα αυτό, αλλά όπως και να έχει, η αλλαγή έχει την χάρη της.

αυτά τα παιδιά ενός περίεργου, ακαδημαϊκού θεού συνέχισαν σαν εκτός προδιαγραφών duracell εκεί που η κοινή λογική, το ένστικτο της επιβίωσης, ο στρατός, τα θλιβερά οικονομικά, ο γάμος και η χρεωκοπία που όλο έρχεται αλλά ακόμη να φανεί συνωμότησαν, αλλά απέτυχαν να τους σώσουν. Και φτάνει η στιγμή - και ο άνθρωπος του παραδείγματος που με οδήγησε σε αυτές τις σκέψεις είναι συγκεκριμένος (γεια σου βρε!!!) αλλά τα συμπεράσματα είναι γενικά - που γίνεσαι 33 χρονών και δεν έχεις καν πιάσει δουλειά. Αυτό δεν είναι κακό, τουναντίον. Το κακό είναι ότι έτσι πως τα κατάφερες, ΜΕΤΑ ΘΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ !

Εμείς οι άλλοι από την άλλη, καταφέραμε να πιάσουμε από νωρίς (που λέει ο λόγος) το παγκάκι μας στη γαλέρα, φορέσαμε τις αλυσίδες μας στα πόδια και πανευτυχείς κωπηλατούμε κοιτάζοντας αποχαυνωμένοι τη θάλασσα από την τρύπα του κουπιού. Όλο αυτό μόνο προσωρινά βέβαια, γιατί έχουμε εξασφαλίσει ότι κάποια στιγμή θα βγούμε από εδώ μέσα. Παρατημένα πτώματα σε τόσο στενό χώρο είναι πολύ αντιαισθητικά και κλέβουνε και τη θέση από τους επόμενους.

Παρόμοιες μαύρες σκέψεις ζώνανε πριν κάπου 2079 χρόνια και τον Ιούλιο Καίσαρα μπροστά σε ένα άγαλμα του Άλεξ δι Γκρέητ. Και το ερώτημα παραμένει διαχρονικό. Τι είμαστε εμείς, στην ηλικία αυτή, μπροστά στον Αλέξανδρο που είχε κατακτήσει το μισό κόσμο ολάκερο?

Θα σας πω εγώ! Λοιπόν, ο εν λόγω τύπος όχι μόνο πολυτεχνείο δεν είχε βγάλει, ή έστω ένα κάποιο ΤΕΙ, όχι μόνο δεν είχε ούτε μία δημοσίευση, δεν έχει καν φίλους στο facebook. Έχει καμιά 15000 "I like this" - λόγω Colin Farrell στην ταινία φαντάζομαι οι περισσότεροι, και κάτι φωτογραφίες αλλοπρόσαλλες. Όπως αυτή

άμα δε με πιστεύετε, τσεκάρετέ το και μόνοι σας, έχει και μια άλλη με μια μπότα κάτω από ένα ωραίο μπουτάκι - definitely not Macedonian King material. Που λες, ούτε μια ξένη γλώσσα της προκοπής δεν ήξερε, πέρα ίσως από κάτι κουτσοπέρσικα τύπου "Προσκυνήστε με" ή "Ονομάζω (και) αυτήν την πόλη Αλεξάνδρεια". Κόβω τα χέρια μου και το κάπνισμα σε μπαρ ότι ούτε ποντίκι δεν είχε πιάσει στα χέρια του, πόσο μάλλον να φτιάξει ένα ωραίο excelόφυλλο με borders και τα πάντα. ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝ ΔΙΠΛΩΜΑ 33 χρονών γομάρι!

Εδώ είναι Ελλάδα βέβαια -δε θέλω μαλακίες, το είπε και ο Στράβωνας - και παρά την κραυγαλέα έλλειψη τυπικών προσόντων, απλά επειδή ο μπαμπάς είχε γερή θέση στο δημόσιο, διορίστηκε μια χαρά το λαμόγιο και έκανε και καριέρα.

Γι' αυτό μη σας και μας παίρνει από κάτω και μην καταβάλλεστε. Ας είχαμε μπαμπά βασιλιά και θα τους δείχναμε εμείς.

Το τέλειο έγκλημα

μπαίνεις στο παραβάν.

βγάζεις το λεπτό σου μπάφο από την τσέπη και τον σκας.

κάνεις τον κινέζο και προφασίζεσαι τον αναποφάσιστο στις παρατηρήσεις των από έξω, ενώ τινάζεις προσεκτικά τις στάχτες μέσα στο φάκελο.

τελειώνεις, βάζεις τη τζιβάνα στο φάκελο, πηγαίνεις στην κάλπη, σταυρώνεις το φάκελο και τον ρίχνεις.

Φεύγεις με το κεφάλι ψηλά

ε, έχεις και το νου σου.. μία στις 300 που παίζει να σκάσει ο εισαγγελέας εκείνη την ώρα, το σβήνεις στα γρήγορα, τον πλακουτσώνεις και τον ψηφίζεις ολόκληρο.

μια υπέροχη ευκαιρία

και πάλι εκλογές, Γιορτή Της Δημοκρατίας!!!

εμένα μου κάνει σε Γιορτή Σαρδέλας, όπου όπως καταλαβαίνει και ο τελευταίος, ο μόνος που δε γιορτάζει είναι η σαρδέλα...

θα ομολογήσω εδώ, ενώπιον του στενού φιλικού κύκλου ότι στις δύο τελευταίες εκλογές, για Σφουγγοκωλάριους της Αγίας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας και για Κοτζαμπάση του Ελλαδιστάν, είχα μεταφέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα στην Εύβοια και γιόρταζα κάνοντας μπανάκια και crash-test στην αιώρα μου, όπως πολλοί άλλοι νέοι, με αποτέλεσμα να μη βγει κυβέρνηση συνασπισμού Συριζα-Ανταρσύα-Οικολόγοι Πράσινοι και να φτάσει η χώρα σε αυτό το χάλι αντί να γίνει η αναρχομπόνγκολη ουτοπία που όλοι ονειρευόμαστε όταν έχουμε φάει βαριά. Τώρα πάει, πέταξε, με το Πασόκ κανείς δε θα ξαναφάει βαριά, οπότε τέτοια χαϊλίκια ούτε στον ύπνο μας. Επωμίζομαι την ευθύνη ακέραια που δεν πλήρωσα 30 ευρώ σε διόδια για να πάω στην πατρίδα μου το Shire να τους πω να πάνε να γαμηθούνε. (σ.gh. το "γαμηθούνε" βγαίνει με κοκκινάκια στο blogger, πρέπει κάποιος να επαναφέρει τον ορθογραφικό έλεγχο στον 20ο-21ο αιώνα)

Φέτος όμως τα πράγματα άλλαξαν, και θα πάω να ψηφίσω για πολλούς και σημαντικούς λόγους.

α) κάνει γαμημένο κρύο για μπανάκια στην Εύβοια

β) τα έχω φτύσει ασκώντας το λειτούργημα του applications engineer και η προοπτική των δύο ή και τριών (ω ύβρις! ω χυδαιότης!) συναπτών τετραημέρων ανάπαυλας με γαργαλάει με τρόπους που ντρέπομαι να γράψω.

γ) για πρώτη φορά στην ιστορία του μικρού, ασήμαντου τόπου μου έχω την ευκαιρία να ψηφίσω ένα superstar της πολιτικής, ένα δημόσιο άνδρα που γεμίζει τις πίστες και έχει δώσει αυτόγραφο στο θεό τον ίδιο, τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΨΩΜΙΑΔΗ. Η περιφέρεια είναι μόνο η αρχή Πάνο, εγώ και Έπαρχο Καρχηδόνας σε ψηφίζω άμα κάτσει, και ας μη μου πάει το κλίμα καθόλου. Είχα προ ετών την ευκαιρία να ψηφίσω και το Χρυσοχοϊδη σε κάποια φάση, πριν αποφασίσει ότι δεν του αρμόζει να κατεβαίνει σε μια περιφέρεια με λιγότερους ψηφοφόρους από τους ΜΑΤατζήδες που του πλένουν τα σώβρακα και πολιτογραφηθεί αρχαίος Αθηναίος, αλλά τότε ο μικρόνους και κοντόφθαλμος δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι ο Μιχάλης θα έκανε κάποτε το Μπάτμαν να μοιάζει μπροστά του σαν τη Minnie Mouse μπροστά στον Αττίλα με φριχτό πονόδοντο.

Το μόνο που δεν έχω αποφασίσει ακόμη είναι τι τραγούδι θα του αφιερώσω πάνω στο ψηφοδέλτιο. Αυθόρμητα μου ήρθε Του Νεκρού Αδελφού, αυτό το classic από το Γυμνάσιο με το χιτ τρίστιχο

«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!

- Άκουσες, Παναγιώτη μου, τι λένε τα πουλάκια;

- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».

από την άλλη, υπάρχει το "εκεί που μένουν οι νεκροί" του Ζαγοραίου ή και το "τα 'χω με τον εαυτό μου" του Karras που πολύ με κάνουν. Έχω και ένα τρακ μη με ρωτήσουν στα exit poll τι τραγούδι έγραψα και νιώσω ανεπαρκής και μαλάκας με την επιλογή μου.

δ) έχουμε πρεμιέρα καινούριου θεσμού. Τι θεσμού, ΘΕΣΜΑΡΑΣ. Του αιρετού περιφερειάρχη.

..

..

..

έδωσα μία μικρή παύση για το αναπόφευκτο αυθόρμητο χειροκρότημα. Ας μη παρασυρόμαστε από τα δικαίως ορμητικά συναισθήματά μας όμως, συνεχίζω. Αν χάσω αυτό το ξεκίνημα, θα νιώθω σα να γράφεται ιστορία και εγώ να είμαι απών. Σα να υπογραφόταν η Διακύρηξη της Ανεξαρτησίας και η δική μου υπογραφή να λείπει. Σα να ανασταίνεται ο Χεσούς στη γειτονιά μου και εγώ να απουσιάζω. Σα να σκάει η βόμβα στη Χιροσίμα μου και εγώ να είμαι στο Κυότο για ψώνια. Δε χάνονται αυτά σας λέω.

Εδώ θα στηλιτεύσω την επιλογή του ονόματος "Καποδίστριας 2" για την τελευταία παράσταση του αυτοδιοικητικού τσίρκου. Πρώτα-πρώτα, τα sequel είναι συνήθως αποτυχημένα, και οπωσδήποτε κλισέ. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν πάντως αυτό:

θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και κάποιο άλλο όνομα διοικητικού μεταρρυθμιστή της ιστορίας μας, όπως τον Ηράκλειο που εισήγαγε τα θέματα για παράδειγμα. Παράδειγμα κακό, γιατί όπως, μόλις με ενημέρωσε η wikipedia, τη δουλειά την έκανε μάλλον ο Κωνστάντιος ο Β', οπότε έχουμε πάλι αυτό το πρόβλημα με τα sequels. Κανένα πρόβλημα, γιατί αυτή η χώρα έχει περάσει πολλές μεταρρυθμίσεις και υπάρχει πληθώρα πρόσφορων ονομάτων όπως του Γεώργιου Θεοτόκη, του Άκη του Τσοχατζόπουλου, του Λούκιου Μούμιου του Αχαϊκού, ή ακόμη και του Δράμαλη. Σκεφτείτε το λίγο, παίξτε το στο στόμα σας να δείτε τι ωραία ακούγεται(αχ αυτές οι συναισθησίες)

"ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΜΑΛΗΣ"

Ε? Τέλειο?