I couldn't be happier

που έλεγα και σε ένα mail πριν 6,5 λεπτά από τη στιγμή που άρχισα αυτό το post (και γύρω στις 6 ώρες πριν το τελειώσω). Couldn't I όμως? Ιν ρετροσπεκτ, οφ κορς άι κουντ. Λετ'ς σι χάου:

• κερδίζω το λαχνό στη Νέα Εργατική Αποζημίωση, όπου ένας εργαζόμενος κάθε χρόνο παίρνει αποζημίωση αντίστοιχη του μπόνους γενικού διευθυντή της Eurobank, ενώ όλοι οι άλλοι τα αρχίδια τους (όπως προβλέπεται ούτως ή άλλως). Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν πάνω μου και με κάνουν ίνδαλμα για κάθε άνεργο που ξεχνάει τον πόνο του και (συνεχίζει να) αυνανίζεται νοερά μπροστά στην τηλεόραση. Γιατί δε μας λείπουν λεφτά, πρότυπα μας λείπουν.
  

• με απαγάγουν ταλιμπάν και με βάζουν να ακολουθήσω με τη μηχανή τις μηχανές τους ως την Κανταχάρ, με την απειλή ότι θα μου κάψουν το -συλλεκτικό πλέον- σκωροφαγωμένο μπλουζάκι μου Dio. Ένας τους αποδεικνύεται πράκτορας της FSB (παστούν που αλλαξοπίστησε όταν ανακάλυψε το Michael Jackson) και το βράδυ με κερνάει βότκες και χοιρινά σασλίκ. Με το που περνάμε τα σύνορα, τρώμε ρουκέτα από αμερικάνικο μη-επανδρωμένο, οι BMW που καβαλάνε τα ταλιμπάνια και τα αγόρασαν κοψοχρονιά στη Γερμανία που δούλευαν στις υπόγες των McDonald's σκορπάνε σε όλο το οροπέδιο και εγώ γυρίζω την Άφρικα προς Τουρκμενιστάν για να προσκυνήσω τη συγκινητική πολιτιστική κληρονομιά που έχει αφήσει ο θεούλης Νιγιάζοφ.

• ως διά μαγείας (as if by magic που λέγανε και οι rotting christ) όλα μου τα δόντια αντικαθίστανται από αυτά του Superman και δεν ξανασχολούμαι μαζί τους ποτέ πέρα από όταν μασάω.

• τα Windows μου σταματάνε να μου βάζουν ψύλλους στα αυτιά ότι παίζει να είμαι θύμα πειρατείας (όχι, δεν είμαι, ησυχάστε βρε) χωρίς να χρειαστεί να τα patchάρω.

• ο Παπαδημητρίου παίρνει όρκο σιωπής και δεν ξαναμεταδίδει ποτέ ή, ακόμη καλύτερα, του χώνουνε μια βουβουζέλα στο λαιμό, δυο στα αυτιά και άλλη μια στον κώλο και δημιουργείται ένα νέο όργανο, η πιπιζέλα.

• με υιοθετεί ο Μαραντόνα.

• όλα τα παραπάνω (κλασσική επιλογή σε multiple choice)

Παράλληλα, εγκαινιάζω τη νέα τρομερή καινοτομία του blog μου, τη βόλτα της ημέρας με το gwalk. Επειδή είναι και εγκαίνια, κάνω προσφορά 1 + 1 δώρο (+ 1 βότκα για παραλαβή από το κατάστημα) για να τσιμπήσω πελατεία.

1. Το Bar San Callisto στο Trastevere στη Ρώμη.
Ατελείωτα Pampero Limon Soda με το Μαλλιά, με 15 ευρώ κόκκαλο, εξαιρετικός μπάρμαν που σκόρπαγε τη μισή πραμάτεια στο πάτωμα, πεταμένοι Ιταλοί που τα σκάγανε στα τραπεζάκια, η μαγευτική Piazza di Santa Maria δίπλα, ΤΕΛΕΙΑ!!!

2. The WardenClyffe Tower, το εργαστήριο του Τέσλα στο Λονγκ Άιλαντ όπου ο θεούλης σχεδίαζε να στήσει τον πρώτο κόμβο σε ένα σύστημα παγκόσμιας ασύρματης μετάδοσης πληροφορίας και ενέργειας, καμιά τριανταριά χρόνια πριν στην Ελλάδα έρθει το τηλέφωνο. Ο θρύλος λέει πως όταν ο χρηματοδότης του J.P. Morgan (ναι, της J. P. Morgan. Ή μάλλον αντίστροφα) συνειδητοποίησε πως δε μπορούσε να βάλει μετρητές για χρέωση στην ασύρματη μεταφορά ενέργειας, ξενέρωσε καπιταλιστικότατα και έκοψε το χαρτζηλίκι στο Νικόλα.

Όσο και αν έκοψα βόλτες γύρω γύρω, τα δέντρα δεν αφήνουν να φανεί ο πύργος (μα τι μαλάκες αυτοί οι Αμερικάνοι.. δέντρα??? τη φωτιά δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμη εκεί?) οπότε αρκέστηκα στη μπανιστηριακής τεχνοτροπίας φωτογραφία και σε μία από το μουσείο Τέσλα στο Βελιγράδι (γιατί είμαστε και ταξιδεμένοι)


καλό Ιούλη

Άνθρωπος αμόρφωτος, δε βαριέσαι, υπάρχουν και χειρότερα

Ξεκίνησα να γράψω κάτι αρκετά πνευματώδες (2 οκάδες...) αλλά βγήκε λίγο βαρύ και ακροθιγώς μακάβριο στην πορεία (πραγματευόταν κυρίως ανθρώπινα υπολλείματα), δεν πήγα και Metallica, και είπα να μη φορτίσω και άλλο την ατμόσφαιρα.
Αλλά επειδή το dashboard του blogger είναι σαν το σπαθί του σαμουράι, άμα βγει από τη θήκη πρέπει να ματώσει, θα το ρίξω σε εξαιρετικά trivia του σοφού μπαρμπα - Cecil να μάθετε και τίποτα να σπάτε τον πάγο στα καλοκαιρινά beach parties.

Τι έμαθα σήμερα (και δε θα θυμάμαι πιθανότατα αύριο).

Το νερό δε βοηθά με τα καυτερά γιατί αυτά είναι κατά βάσιν ελαιώδη στη σύστασή τους και δεν αναμειγνύονται με το νερό. Η εναλλακτική του προτείνει ο σοφός γέροντας (μεταξύ άλλων) και θα ενστερνιστώ και εγώ είναι ξύδια.

Η αγγλική λίρα (pound) είναι ισότιμη με 20 σελίνια, ενώ η παλιά καλή γκινέα (guinea) με 21 (μα τι παπάρες αυτοί οι Άγγλοι...).

Ένα μικρό, ελαφρύ επίκαιρο τώρα που ψάχνουμε όλοι που θα ασφαλίσουμε τα εκατομμύριά μας... (στην Ελβετία βλάκα, όπως ο μπατζανάκης σου)

Ποιο ήταν το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο το 1973...

Γιατί πονάει τόσο μια αθώα κλωτσιά στα αρχίδια, με bonus γιατί κρέμονται από έξω (ξέρατε ότι των ελεφάντων είναι εσωτερικά? θα έπρεπε να το περιμένω θα μου πεις, αλλιώς θα τα είχα δει όπως αυτό)


και... my all time favorite StraightDope article... τι απέγινε το καυλί του Βοναπάρτη!!!!!!
δε θα σας το χαλάσω την έκπληξη, αλλά αν θέλετε να νιώσετε καλά με την πάρτη
σας (προσοχή στην ομοιοκαταληξία που προκλήθηκε από πάνω), επισκεφθείτε το ιατρείο του δόκτωρος John K. Lattimer να κλάσετε στα γέλια, είτε με το εργαλείο του στρατηλάτη είτε με τα λεφτά που έδωσε ο μπαρμπα-Lattimer για να το πάρει.

Αντιός, πετάγομαι για γέμισμα

In the dead of night

Εδώ και μερικές μέρες με έχει πλήξει ξηρασία σε βασικότατο είδος της καθημερινής εγκεφαλικής μου απονεύρωσης. Δεν πρόκειται να το κάνω θέμα αυτό καθ'αυτό, ο κόσμος έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα, αλλά από προχθές άρχισα να νιώθω τις συνέπειες.
Άρχισα να ξαναβλέπω όνειρα! (ή απλά να τα θυμάμαι όπως με διόρθωσαν πρόσφατα. Να το συνειδητοποιώ θα ξαναδιορθώσω εγώ)

Προχθές το βράδυ ξύπνησα ιδρωμένος (από τη ζέστη) κατά τις 5. Καθώς καβαλούσα το μωρό μου (την africa γελοίοι) αμέριμνος, μια αρκούδα πετάχτηκε από το πουθενά, με σώριασε και εμένα και την africa, και όσο και να προσπαθούσα να ξανανέβω για να φύγω, με τραβούσε από το πόδι και με ξανάριχνε κάτω, χωρίς να αποτελειώνει όμως τη δουλειά της και να με φάει να πάμε για ύπνο πάλι. Καταγχωμένος αποσύρθηκα μέσα σε κάτι θάμνους για να ξαποστάσω. Όταν ξεπρόβαλα, λύκοι είχαν ζώσει τη μηχανή και δε με άφηναν να ζυγώσω. Άγχος, αγωνία, όλα αυτά που δεν ξερεις ακριβώς γιατί τα νιώθεις, αλλά είναι τόσο πρόδηλα όσο το KA-POW!!! στην υπεργελοία αρχαία σειρά με το Batman που κάποιοι είχαμε την τιμή και κατάρα να δούμε κάποτε. Και μετά ξύπνησα που λένε...



Χθες το βράδυ με συνέλαβα καθισμένο σε μια μοκέτα αποχαυνωμένα χαρούμενο να παίζω με ένα βρέφος που περπατούσε σε πόδια τόσο κοντά που το καβάλο της φόρμας του σερνόταν στο πάτωμα, και που μου έμοιαζε τρομακτικά (με την κυριολεκτική έννοια). Και "μου έμοιαζε" δεν εννοώ εξαιρετική τριχοφυία και υπερβολική ευφυία (ναι, ήμουν και εγώ υπερβολικά ευφυής σε αυτή τη γενναία ηλικία που μπορείς να χέζεσαι πάνω σου και να χαμογελάς αφηρημένα στους γύρω σου ενώ από το στόμα σου να βγαίνει σάλιο ανακατεμένο με ήχους "μπίρλι-μπίρλι-μπίρλι" και αυτά να μην οφείλονται στο ότι ήπιες κάτι φρικτά κακό - και συνέχισες να το πίνεις με μανία μέχρι κάποιος να αποσπάσει με τη βία το μπουκάλι από το σφιγμένο σα μέγγενη χέρι σου. Όσοι δε με γνωρίσατε τότε, χάσατε)

θα συνεχίσουν οι εφιάλτες μου να γίνονται πιο φρικτοί από νύχτα σε νύχτα? τι με περιμένει απόψε?

θα δω ότι είμαι Γαλάτης φύλαρχος πάνω στην ασπίδα μου με το έμβλημα της Stolisnaya και μου πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι? ότι είμαι πωλητής παπουτσιών στο Chicago και μπαίνει στο μαγαζί μου το Ετήσιο Συνέδριο Γυναικών Κατά Της Δαιμονοποίησης Της Χοληστερίνης για να βρουν κάτι κομψό να φορέσουν για τη βραδιά της απονομής της Χρυσής Πανσέτας? ότι γίνεται διαχειριστής στην πολυκατοικία μου ο Καρατζαφέρης? ότι μου έπεσε το @ρχιδι? ότι μου φάγαν το μπιφτέκι μου?

ο πιο σκοτεινός, παράλογος, λαβκραφικός μου φόβος όμως είναι να ξυπνήσω στη μέση της νύχτας με καρφωμένη στο μυαλό την ιδέα ότι έχω μπει στα 33...

Weekend στα χρόνια της Χολέρας

Προφανέστατα, Ι 've been busy.

από την άλλη, Ι 've always been busy - εξαιρείται η μισή μου θητεία, 5-6 χρονάκια στην Πάτρα, τα σχολικά μου χρόνια, anyway, lately I've always been busy, αλλά πέταγα καμιά αράδα.

Τι κάνει λοιπόν ένας σφριγηλός, υπερδραστήριος νέος εναλλακτικός μηχανικός στις μέρες μας τα Σαββατοκύριακά του?

Συχνάζει σε αριστερίζοντα φεστιβάλ για να αποφύγει την καΐλα του σαββατιάτικου Athens by Night, αποφεύγει οτιδήποτε έχει να κάνει με την πολιτική υπόσταση της εκδήλωσης, τραβάει ντουγρού (εκ του τουρκικού doğru, σταθερά ταγμένος στην επιμόρφωσή σας) για τη σκηνή, χοροπηδάει σαν κατσίκι με πάρκινσον και πλακώνεται σα να ναι η πρώτη του νύχτα στο fight club με τους συνευρισκόμενους ώστε να φτάσει στην κάθαρση μέσω μιας διαδικασίας trial by asphyxiation (ναι, πάλι last drive ήμουν, ναι πάλι γάμησαν), συνεχίζει σπάζοντας τα ρέστα του σε 4-5 αφτεραδικα, την Κυριακή σηκώνεται για rafting, εντυπωσιάζει και εντυπωσιάζεται, γευματίζει κάπου chic και γυρίζει σπίτι του για να συνεχίσει τη μετάφραση της Μαχαμπχαράτα στα ποντιακά, έργο ζωής που του χαρίζει μία αίσθηση σκοπού στο φευγαλέο όνειρο της ύπαρξης.

Επειδή σφριγηλός τελευταία φορά ήμουν στα 22 μου για λόγους πιο συναφείς με τη χημεία παρά με τη βιολογία, υπερδραστήριος στην προηγούμενη ζωή μου που ήμουν κάστορας στον Hudson και, καθώς σε καμιά βδομάδα πιάνω την ηλικία που πέθανε ο Χεσούς, νέος είμαι βασικά με την έννοια "αυτοί που δε θα προλάβουν να πάρουν σύνταξη" ή με όρους γεωπονίας κωνοφόρων και το μηχανικός δε θέλω να το συζητήσω αυτή τη στιγμή, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι...

μετά τους last drive το μόνο που μπορούσα και -σε σπάνια σύμποια των μπορώ και των θέλω μου- γούσταρα να κάνω ήταν chill out στην πολυθρονάρα μου. Το rafting το πρωί ήταν τόσο passé που προτίμησα να κατέβω τη μισή πίστα ανάσκελα εκτός σκάφους, με σχοινιά σωτηρίας να εκτοξεύονται σωρηδόν εκατέρωθέν μου, αλλά πάντα πολύ αργά για οτιδήποτε εκτός από ψίχουλα για να βρω το δρόμο της επιστροφής (πήγαινα γαμιώντας λέμε?), και εν κατακλείδι, τα ινδικά μου είναι εφάμιλλα των ποντιακών μου, δηλαδή λίγο υποδεέστερα από όσο χρειάζεται για να μεταφράσεις ένα σήμα STOP.

κατάφερα να φτάσω σπίτι μετά από μπιφτεκόμασα, δυο μπυρίτσες και κάτι τσιπουράκια, είμαι λιώμα, είμαι πτώμα, είμαι πλήρης (κομπλέ στα ελληνικά). Με λίγα λόγια, με τα παραπάνω και κάποια πιο προσωπικά που δεν είναι για το ντερνέτι και τα αχόρταγα μάτια σας, ήταν γαμώ τα σαββατοκύριακα.

Ομοίως και δι υμάς και τα λοιπά.

Ciao

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση

Αν μου έχει μάθει κάτι ο αγαπημένος μου ήρωας, ο Φάντομ Ντακ, είναι ότι δεν πρέπει να τα παρατάς στα δύσκολα. Κάτι άλλο που μου έμαθε είναι ότι χώνεις τα τρία ανήψια σου που έχουν μυαλό και το θείο σου που έχει φράγκα και ένα πανέξυπνο geek - κοτόπουλο (αλήθεια, από πόσων το μυαλό είχε περάσει ότι ο Κύρος Γρανάζης είναι κοτόπουλο?) και όλα πάνε μέλι-γάλα. Αυτό το τελευταίο δεν το παίρνω πολύ σοβαρά γιατί τα ανήψια μου έχουν διαβάσματα, ο θείος μου δε μένει σε χρηματοκιβώτιο και το τελευταίο κοτόπουλο που γνώρισα το έφαγα το απόγευμα, οπότε μένω στο πρώτο.

τώρα που οι καιροί είναι χαλεποί, η ανεργία κάνει κόντρες με το ΦΠΑ και τα ποσοστά της νέας δημοκρατίας, και οι τηλεμάγειροι με το φάντασμα του Tσελεμεντέ υποκλίθηκαν στο από κάτω



(image courtesy of fititis.gr - όχι ότι τους ρώτησα)

εγώ αποφάσισα να περάσω στην αντεπίθεση και να προσφέρω απλόχερα απασχόληση, στέγη, τροφή και ελπίδα, και να χτίσω το image του νέου έλληνα μισθωτού jet-setter. Έτσι, άρχισα σιγά-σιγά να χτίζω την Αυλή μου. Μετά τη συγκλονιστική επιτυχία του καρδιτσιώτη σεφ που έχω προσλάβει οικότροφο, απέκτησα και πολωνό παρκαδόρο, και αν όλα πάνε καλά έπονται και άλλοι.

Παράλληλα συνεχίζω ακούραστα τη συμμετοχή μου στο διαγωνισμό για το Φορολογούμενο της Χρονιάς του υπουργείο-οικονομικών-τρομάρα-του με έπαθλο ένα τριήμερο στα βράχια της Πειραϊκής. Έχω όλα τα φόντα:

- είμαι μισθωτός, με περιθώρια διαφυγής αντίστοιχα χρυσόψαρου σε ενυδρείο στον 5ο όροφο του Fort Knox σε κλειδωμένο δωμάτιο χωρίς τουαλέτα που θέλει να κολυμπήσει στον ωκεανό

- πέρα από το νοίκι, τα έξοδά μου σε ποσοστό 98% είναι:

• βενζίνη ( 0,955€ το λίτρο)
  
• καπνός (ειδικός φόρος 69% - χώρια το ΦΠΑ)
• ξύδια (εδώ νομίζω ότι οι εταιρίες πληρώνονται μόνο τη φιάλη πλέον και όλα τα άλλα τα παίρνει το πασοκ)

με τέτοιους συντελεστές, μόνο οι μεγαλοεφοπλιστές και η εκκλησία που δίνουν ό,τι μπορούν οι άνθρωποι για την Ελλάδα παίζει να με κοντράρουν.
Άμα σκεφτείς και ότι αντί να κάτσω να κάνω τη δήλωσή μου κάθομαι και σας γράφω μαλακίες, μπορεί να χάσω και καμιά προθεσμία και να πάρω τη διαμαντόπιστα με κανένα πρόστιμο για καθυστερηση.
Στέλιο μπεκρή, σου έρχομαι!!! και τα ξύδια δικά μου, για την Ελλάδα ρε!
στη Γερμανία πάνε?? και στα λαμόγια στη Νέα Υόρκη? δε γαμιέται, όλοι ελληνικό DNA έχουνε ρε.

ελπίζω μέχρι αύριο να στήσουν και κανένα διόδιο στις παραλίες, γιατί έχει αρχίσει να σκάει ο τζίτζικας και εγώ με δυο πισινιές την έχω βγάλει ως τώρα (ο jet-setter που λέγαμε παραπάν ;)

από την άλλη, επειδή δεν ξέρεις τι γίνεται, άρχισα να επενδύω σε σκληρό συνάλλαγμα για μια δύσκολη ώρα, και συγκεκριμένα σε Ιρακινό Δηνάριο (thanx Ελένη - όταν η ισχυρή Ελλάδα ξαναγίνει πιο ισχυρή από το Κουρδιστάν δε θα σε ξεχάσω)



ωραίο νόμισμα, πολλά χορταστικά μηδενικά, καλαίσθητο πορτραίτο του θείου του Ιζνογκούντ, κρατιέται και στο δεξί, σαν κόσμημα.
Τα υπόλοιπα ευρά θα τα επενδύσω σε αυτά που μας κατέστρεψαν, τα CDS, γιατί τη χρεωκοπία τελικά δε βλέπω να τη γλυτώνουμε.
Ήδη φίλος ταξιδεμένος μου έκανε πρόταση για δυο πολύ γερά χαρτιά (ναι, κυκλοφορεί στο ιντερνετ, είναι κλεμμένο, το ίδιο και τα μισά λεφτά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Τώρα μου γίνατε όλοι ξύπνιοι)





αυτά για απόψε, πάω να κάνω κανένα μπάνιο, να ανοίξω μια τρύπα στη ζώνη και να πάω να τα χώσω σε φόρους.

καλό σουκού ραγιάδες!!!

Τι είναι η πατρίδα μας;

Δε μπορώ να μην εκτιμήσω το χιούμορ μιας καλής μαλακίας όσο εκτός χρόνου, τόπου και κλίματος και αν είναι, σα μια ευφάνταστη καφρίλα σε κηδεία ας πούμε. Στο ίδιο κλίμα ακριβώς νιώθω και το τελευταίο χαριτωμενο που διάβασα...

"δε θα μας πάρεις τις Καγιεεεεέν
Όλι Ρεεεεεν, Οοοοολι Ρεεεν!"

και επειδή δε μπορώ να μην καμαρώσω τον οίστρο του δημιουργού, αλλά η σκέψη του υποβάθρου του συνθήματος μου γυρνάει τα άντερα, θα προτείνω την εξής σκηνοθεσία.
Δέκα χιλιάδες παλαιο- και νεοπλουτομαλάκες με τις Καγιέν τους, τς ρολογάρες τους και τα μαυρισμένα Μάη μήνα ξεκώλια τους να σκάσουν μπροστά στο Υπουργείο Οικοινομικών ή όπου αλλού στήσουν Επαρχείο οι αμερικάνοι και ευρωπαίοι δημόσιοι υπάλληλοι των 15 χιλιάδων ευρώ το μήνα, να ανοίξουν την πιο ακριβή σαμπάνια που έλεγε και η Τζούλια στο μουνί της και με τα ποτήρια ψηλά να τραγουδήσουν το από πάνω και να αυτοπυροβοληθούν όλοι ανάμεσα στα μάτια σαν τελευταία πράξη αντίστασης.

Άλλες σκηνές που θα με έφτιαχναν... τις προάλλες οίκτιρα τους αποτυχημένους φοιτητές επαναστάτες. Σήμερα μου έσκασε ότι θέλω να δω συνέλευση σε αμφιθέατρο με δαπίτες και πασπίτες να μας λένε τις ίδιες σκατομαλακίες που λένε εδώ και 35 χρόνια για το γαμάτο μέλλον που θα μας φέρουν οι τσιμπουκοδότες τους.

Θέλω να δω την ελληνική οικονομία να ανακάμπτει από πωλήσεις γιαουρτιού. Να αποποινικοποιηθεί το γιαούρτωμα που έλεγε και ο Μητσάρας τις προάλλες. Θέλω να δω μπάτσους να δέρνουν άλλους μπάτσους που διαδηλώνουν γιατί τους κόψανε το επίδομα καφρίλας, και μόλις αλλάζει η βάρδια να δίνουν γκλομπ και χημικά στους διαδηλωτές μπάτσους, να σηκώνουν πανώ και να συνεχίζει το ξύλο ανάποδα.

δε θέλω να ξαναδω talent show και reality, εκτός και αν είναι το "πουτάνα μόνη ψάχνει νταβατζή" ή το "ποιος θέλει να γίνει ρουφιάνος μαυραγορίτης". Α, η Τζούλια αρχίζει εμφανίσεις είδα σε μια ταμπέλα στο δρόμο. Ελπίζω να υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται, και να μας κάνουν τη χάρη να ανατινάξουν το άντερό τους με αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό στο πρώτο τραπέζι κανένα βράδυ που να παίζει και tv. No business like show business.

Θέλω να δω χρηματιστές με τα χαμόγελα που κουβάλαγαν μια φορά και έναν καιρό. Να φτιαρίζουν σκατά υπό την επίβλεψη βαλκάνιου επιστάτη. Τρίχες, πάλι αυτούς που τον τρώνε τόσο καιρό θα δω, να τον ξανατρώνε.

θέλω, και γνωρίζω πως είναι νομικά κολάσιμη η δημόσια τοποθέτηση αλλά στα αρχίδια μου σκατάδες, να δω το μπουρδέλο τη βουλή να καίγεται και κόσμο από έξω να περιμένει τα υπέρβαρα καμμένα πτώματα να πηδήξουν για να φάει. Και ας καεί και η πανοπλία του Κολοκοτρώνη, δε γαμεί? Και ας καούνε και 15 άνθρωποι που δεν τους αξίζει, αν όντως δεν τους αξίζει θα αναγνωρίσουν ότι η θυσία τους αξίζει για να πάνε στο διάολο τόσα άχρηστα σιχαμένα τομάρια.

αντί για αυτούς, κάηκαν άλλοι. και δε σοκαριστηκα κιόλα να πω την αμαρτία μου. 30τόσα χρόνια εδώ γύρω βλέπω να πατάνε κόσμο με το αμάξι και να φεύγουνε, να μας δηλητηριάζουν το νερό και να μη χέζεται καν η φοράδα στο αλώνι, να σαπίζει κόσμος σε φυλακές και κέντρα υποδοχής μη χέσω από λάθος ή αδιαφορία, κόσμο να πεθαίνει στα νοσοκομεία ή να μη φτάνει καν μέχρι εκεί, 11 εκατομμύρια μαλάκες να τρώνε σκατά, να πίνουν σκατά και να αναπνέουν σκατά που θα τα πληρώνουν χρυσό από τα σκατά που (θα) πληρώνονται, ανθρώπους να σκοτώνονται σε σκατόδρομους από αρχίδια που έχουν τα μούτρα να ψάχνουν την άκρη πως θα την σκαπουλάρουνε και οι συγγενείς και φίλοι να τους συμπαραστέκονται, ανθρώπους να τους κάνουν τα μούτρα κρέας ανώνυμοι μπάτσοι ή μπράβοι που τα έχουν πλακάκια με τους μπάτσους, και μετά μου λες ότι σκοτώθηκαν 3 άνθρωποι.

Σώωωωωπα

Εγώ από αυτό το σύννεφο δύσκολα θα ξαναπέσω. Γιατί δεν έχει και πολλά παρακάτω.

Προφανώς έχω ψιλολαλήσει από την σκατίλα... όποιος θέλει να χορτάσει σήψη η ψυχή του μιας και την τρώμε που την τρώμε, να διαβάσει το Πεθαίνω σα χώρα του Δημητριάδη. Νοστράδαμος και μαλακίες... θα το ξαναπιάσω και εγώ να τιγκάρω στη σαπίλα και να μας γράψω κουρασμένος όλους στα παπάρια μου.

Καλό καλοκαίρι