Ne cadar?* Ένα οδοιπορικό στον Πόντο

Ένα ταξίδι στη μαγεία της ανατολής, τη φίλη και γείτονα, στις χαμένες πατρίδες, στο χαμένο μου διαβατήριο, το κιμαλί γιουμουρταλί πίντε, την εμπειρία του τούρκικου ΚΤΕΛ και τα ατελείωτα αγάλματα του πατερούλη

*από την ομώνυμη ποιητική συλλογή του γαμάτου αρχηγού, Ne Cadar

Ne cadar?
Alti
Tamam. Güle güle!
...και κατι που δεν επιασα ακομη...

Φέτος το καλοκαίρι έλεγε Τουρκία. Δεν το άκουσαν όλοι, εμείς δεν το χάσαμε όμως. Ένα συναρπαστικό ταξίδι στις χαμένες ρίζες

καινούριους φίλους

φανταστικά τοπία

εξωτικές γεύσεις

και απρόσμενες συναντήσεις...

Το παρόν έργο θα γραφτεί σε συνέχειες, χρονικά και λογικά ανακατεμένες, και λογικά θα μείνει ημιτελές όπως όλα τα projects που έχω ξεκινήσει στο blog τα τελευταία χρόνια. 

Μέχρι τότε,

       afiyet olsun

Καλοκαίρι σε ιστιοφόρο

οκ, περίπου...

Έχουν περάσει και τα 40 του Πασόκ και εγώ δεν έχω πάρει ακόμη τις διακοπές μου. Όλα μια ιδέα είναι πάντως.
Βάλε όπου ιστιοφόρο γαλέρα. Όπου σεζ λονγκ, βολικούς ξύλινους πάγκους με καλή παρέα που δε σε αφήνει για να κυνηγήσει την πρώτη φοιτήτρια ή τουρίστρια που περνάει σε ακτίνα "αν έπινα άλλον ένα μπάφο δεν τραβιόμουνα". Όπου χαϊμαλί στον αστράγαλο (true story), heavy metal χαϊμαλί στον αστράγαλο. Όπου μούσια, well, μούσια

there you have it

χωρίς να θέλω να υποτιμήσω φίλους και συναδέλφους που πέρασαν σκληρά στήνοντας μπαφοβολταϊκά πάρκα στη Γαύδο, ξενυχτώντας απλήρωτοι σε πανηγύρια στην Ικαρία, γδέρνοντας τα πόδια τους σε φαράγγια και τα αρχίδια τους σε αιώρες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Αιγαίου and beyond, εγώ ήμουν εδώ, κοιτάζοντας μία φωτογραφία από ανεμοδαρμένα αλμυρίκια που έχω κολλήσει στο air condition. Έκανα βουτιές σε ιδρώτα, με την αλμύρα να ενισχύει πάντως την ψευδαίσθηση της θάλασσας -kudos mother nature- και μαύριζα με το πούρο αθηναϊκό καυσαέριο.

Επιστρέφω όμως σε αυτό το σημείο από  αυτό το σύντομο ταξιδάκι αυτολύπησης γιατί δε μου βγαίνουν οι μέρες, και ρίχνω μια θαραλλέα ματιά στους 3 μήνες που πέρασαν για να πάρω φόρα για τις διακοπές μου που επιτέλους έρχονται. Τελικά τα πράγματα δεν ήταν και τόσο άσχημα...

Ράχες

Βωβούσα

Κουφονήσια

Αυλωνάρι

<φωτιογραφία αρχείου>

Ακροκόρινθος / Ηραίο

Κρήτη

Δεν έχω

Τις ήπια

Ζήρεια

and the winner is...

Αθηνάρα

στα κάγκελα

Έχω δει υποβρύχια  με πιο φιλόξενο κατάστρωμα από το Blue Horizon. 
Ο αέρας δεν το εκανε καλύτερο.

το τίμιο, παλαίμαχο Κρητη Ι με ειχε παραδώσει αξιοπρεπέστατα κρεμασμένο με την αιώρα μου ανάμεσα σε δυο στύλους φωτισμού. Σχεδίασα να απολαύσω τα ίδια υψηλά στανταρ διαμονής και στην επιστροφή. 

Ωπ,ο κοντός τύπος με το λάτιν μουστάκι μόλις πέρασε πετώντας από μπροστά μου. Χωρίς ταμπλό,κατευθείαν στη θάλασσα. Port - starboard : 4-1

Πίσω στα δικά μας. Τα άθλια ενωμένα καρεκλάκια που εξυπηρετούν το κατάστρωμα είναι όχι μόνο σαδιστικά για τα πλευρά ή την πλάτη,αλλά στηρίζονται και σε άδεια μπαούλα που ειναι έτοιμα να με πετάξουν στο πάτωμα αν μαζευτεί υπερβολικά πολύ σάλιο στο αριστερό μου μάγουλο. Μάζεψα με κόπο το κυματίζον περήφανα sleeping bag μου έχοντας περασμένο το χέρι μου στα λουριά της θήκης του,ενω έσφιγγα δυνατά το πανώ-μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια μου. Το sleeping bag  παίρνει όλο κ πιο περίεργα σχήματα κ εγώ το σπρώχνω ολο κ πιο πολημήχανα κ γκροτέσκα σε ενα μοιραίο σπιράλ που δε μπορεί παρά να οδηγήσει στο σχίσιμο της θήκης. Σταματάω εγκαίρως,ανακτώ τον αυτοέλεγχό μου και ολοκληρώνω τη δουλειά μου στη νηνεμία του εσωτερικού διαδρόμου. Μια περηφανής νίκη της λογικής. Με μια αναπάντεχα βάναυση πνοή,ο ιταλός με το μπλε sleeping bag προσπερνάει τον ιταλό με το πράσινο sleeping bag κοντά μισό μέτρο. Παίρνω 30 ευρώ αν τερματίσει πρώτος στην καμινάδα,50 αν απογειωθεί. Ξεκίνησα πάντως για αιωρα. Την έστησα με πραγματικά περίτεχνο τρόπο στα έξω κάγκελα κ τον βραχίονα μιας λέμβου. Μπορεί να ένιωθα λίγο πως είναι το kite όσο την έστηνα,αλλά όπως έκατσα ήρθε κοντά 5 πόντους από το κατάστρωμα, δίπλα στα κάγκελα. 

Γαμώτο,κανει φασαρία. "Έχει πολλά μποφώρ" σχολιάζει ο κατά τα φαίνόμενα επιφανής μετεωρολόγος ραστάς που μόλις πέρασε. Ξαπλωμένος ανάσκελα στην πράσινη σαΐτα μου,σόρρυ,αιώρα μου,με τα πράγματα ασφαλισμένα σε τσέπες με φερμουάρ,παίζω με την ιδέα να περάσω ενα πόδι στα κάγκελα. Εντάξει,δεν παίζει να με πεάαξει σα σφεντόνα πάνω στη λέμβο κ από εκεί στο κρητικό, ή ίσως μυρτώο πλέον πέλαγος.
Γιατί δεν παίζει; μέχρι ποια μποφώρ δεν παίζει; πόσα μποφώρ έχει; μπορείς να κάνεις μια πρόχειρη αεροδυναμική εκτίμηση μαγκάκο; σκέφτομαι στη θέση μου ενα crash dummy των mythbusters.
Σκέφτομαι omg facts:13  totally insane ways to die travelling.
Δε με πείθω. Δε νιώθω βέβαια σε καμία περίπτωση οτι έχει έρθει η ώρα μου,αλλά δε θα έβαζα και στοίχημα. Όπως έβαλα πχ με τους ιταλούς και αυτός με το πράσινο μόλις πέταξε πρώτος κ είμαι 50 ευρώ μέσα. Δεν έχω ιδέα που θα κοιμηθώ και αν,ξέρω όμως πως αν δεν είναι τα τελευταία δέκα ευρώ που θα σας δώσουν το εμβόλιο για τον έμπολα ενώ ξύνεστε στη δυτική Αφρική, όταν κλείνετε νυχτερινό καράβι πάρτε μια αεροπορική,και αν είναι τόσο ωραία στο κατάστρωμα,προσφέρετέ την πχ στη φίλη/φίλο του προσώπου που θέλετε να ρίξετε. Αλλά για όνομα του Russel και της Curie, όχι άλλη προσφυγιά

Κάτι τρέχει με τον Αχμέτ

από αριστερά προς τα δεξιά (διπλής)

...?

κάποιος αρχίζει να ενοχλείται

παντού κρύβεται ένας ανθέλληνας.

φαίνεται να αρχίζει ένας γόνιμος διάλογος

ή μήπως όχι;

μάλλον όχι...

σίγουρα όχι (κλικ για λεπτομέρειες στη μάχη μωβ-μαύρου)

και η μάχη παραμένει αμφίρροπη

παρατήρηση: πόσο πιο αρμονικά θα φαίνονταν όλα αυτά αν ήταν σκαλιστά στην πέτρα.θα περίμενα τουλάχιστον λίγη ευαισθησία από τον ελληνόψυχο συγγραφέα. κάπως έτσι

τα κεφαλαία είναι σωστά, αν ήταν και οι λέξεις ενωμένες θα αγγίζαμε την τελειότητα

 

Mix Grill

μία απ'όλα σε σιγανή φωτιά στους 39

πες μου για δύσκολα βράδια και δύσκολους λεκέδες, όταν κλείνοντας τη μπαγκαζιέρα πατιέται το σπρέι με το μπελερέι και γεμίζει τη μπαγκαζιέρα, τη θήκη του κράνους, το σακίδιο και τις 6 μήνες άπλυτες πετσέτες μηχανής με πηχτό πάλλευκο λιπαντικό αλυσίδας. Δε φτάνει που η μπαγκαζιέρα μοιάζει με sex toy φάλαινου, τελείωσε και το λιπαντικό και έχω μείνει με την άδεια φιάλη, στο


Κολωνάκι

εκεί που μάλλον οι τυρόπιτες είναι τυλιγμένες σε μικρά έργα τέχνης και οι κόκα κόλες σερβίρονται σε αμφορείς, γιατί δεν βρίσκω πουθενά έναν γαμημένο, ή αγάμητο, σκουπιδοτενεκέ. Η 35χρονή και πλέον, πλέον, εμπειρία μου, μου λέει να πάω στο κοντινότερο περίπτερο που δε μπορεί, θα έχει έναν κάδο για τις συσκευασίες των παγωτών. παπάρια, μόνο δεληολάνη σε φαγώσιμα κύπελα.
Μια πιο προσεκτική ματιά όμως, δίπλα στο περίπτερο, δείχνει πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
Έκανα και εγώ το τάμα μου στο μετασοβιετικό (κόκκαλης-ανατολική γερμανία-έλα-όλα-εγώ;) βωμό των 90s

Εξάρχεια

Περνάω από Εξάρχεια για να ξεπλύνω την αστίλα, την πλαστική γκομενίλα και το μοχίτο dip. Φλασμπακ. Ένα μήνα πριν, κολλημένος στο φανάρι στη μέση της Σόφιας, χωρίς λόγο, χωρίς λογική, ακολουθώντας το αστέρι της Garmin που θα μας έβγαζε στον περιφερειακό της (Βουλγαρικής βουλής από ότι φάνηκε), το μάτι μου πέφτει σε μία τρισχαριτωμένη βόρεια γείτονα. Φωνάζει και το άλλο μάτι για να χαζεύουνε παρέα και να έχουν κάτι να πούνε. Κράνος, γυαλιά, μπουφάν, το θέμα δε μπορεί να γίνει προσωπικό. Η κοπελιά το παίρνει χαμπάρι, ρίχνει το βλέμα στο υπέροχο πεζοδρόμιο, το ξανασηκώνει, χαμογελάει, χαζεύει και αυτή, το φανάρι πρασινίζει, χαιρετιόμαστε, τρώω άλλη μισή ώρα ανούσια ευδιάθετη κίνηση.
Ιπποκράτους, φανάρι. Το μάτι μου πέφτει σε τρισχαριτωμένη εξαρχειώτισσα με το μικροσκοπικό σκύλο της να περιμένει στο πεζοδρόμιο. Το παίρνει χαμπάρι, κάτι φαίνεται να ψιθυρίζει, μάλλον για το μουνί που με πέταγε. Αττικό φως.

Ήπειρος

την Τρίτη ρε κουφάλες. Και οι VIC θα είναι Aθήνα. Δε γαμεί, καλά να περάσουμε όλοι.

All over the place

"η διασφάλιση της συνέχειας της οικονομικής πολιτικής του κράτους κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου με έκτακτες δημοσιονομικές δυσχέρειες εθνικού επιπέδου αποτελεί μείζον αγαθό, συνδεόμενο με το γενικό συμφέρον, σε σχέση με το ατομικό συμφέρον κάθε μιας καθαρίστριας"

"Σήμερα, με απόφασή της, η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου έκρινε αντισυνταγματικές και αντίθετες στην ευρωπαϊκή σύμβαση δικαιωμάτων του ανθρώπου τις περικοπές στους μισθούς των συνταξιούχων δικαστών από 1η Αυγούστου του 2012" 

Ηλείαση

Ηλεία, ευλογημένος τόπος που λέει και ο φίλος της στήλης Satan_M_L

(βγαίνει και σε ΛΜ? σαν το ΚΚΕ?)

αυτό το εγγλέζικο ερωτηματικό τελικά με νίκησε, γαμώ τα greeklish από όπου και αν προέρχονται, αλλά εδώ παραδέχομαι την ήττα μου

πίσω στο θέμα

Ηλεία

έχει βγει αυτή η φήμη που συνοδεύει τους Πυργιώτες, μπορεί να έχει υποπέσει στην αντίληψή σας, αν όχι welcome to planet earth,

η προσωπική μου εμπειρία παρόλα αυτά δεν κολλάει για κάποιον ακατανόητο λόγο. Πέρα από τα συμπαθέστατα σκυλιά τους,

ΜΗΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕΤΕ ΣΤΑΝΕΣ ΜΕ ΜΗΧΑΝΗ 

ΠΟΤΈ

κάποιες γραφικές ίσως παρουσίες που περιβάλλονται από ομιχλώδεις φήμες,

και το Δήμαρχο Ζαχάρως

εγώ ως τώρα είχα εξαιρετικές επαφές με τον ντόπιο πληθυσμό (όχι, τον γκάνγκστα δήμαρχο δεν τον έχω πετύχει, αλλά έχω διαβάσει τόσα που τον νιώθω σα δικό μου άνθρωπο.ή όχι και τόσο. άνθρωπο.)

τελευταίο περιστατικό προσφιλέστατος ιδιοκτήτης ψησταριάς, όχι δε θα κάνουμε διαφήμιση, αλλά είναι στην Κρέστενα στην πλατεία, έχει δύο ψησταριές, αν τη βρείτε εγώ δεν είπα τίποτα, πάντως είναι μαλλιάς σκουλαρικάς 62 χρονώ και ο γιος του παίζει χέντριξ στην Αθήνα

το μπιφτέκι γαμάει

ο οποίος μας κέρασε τα κρασιά μας, τα οποία ήταν παρεμπιπτόντως συμπαθέστατα, πράγμα επίσης μη αναμενόμενο μιας και στα πανηγύρια που έχω πετύχει δεν τα βάζουν στο στόμα τους ακόμη και αν χρειαστεί να κουβαλήσουν άμστελ από την Πάτρα.


Ενιγουέι, περάσαμε καταπληκτικά, παίξαμε πολύ φρίσμπυ, θα έβαζα και φωτογραφίες αλλά εις εκ των συναθλητών αθλείτο με το τσουτσούνι να κρέμεται και οι καιροί είναι πονηροί και εγώ δεν ανεβάζω τέτοια πράγματα εδώ πέρα να μπλέξουμε

και όσο και αν ο καιρός πήγε να μας παίξει πουστιά και να μας ξενερώσει

εμείς δε μασήσαμε, μπήκαμε εγκαίρως στο αμάξι με την αίσθηση ελευθερίας που μόνο η φύση εμπνέει, και πήραμε τον πούλο για τις δουλειές μας

και κλείνω με μία ανατρεπτική νότα, στις παραλίες αδέρφια

Νεκρές Βαλκανικές Φύσεις

στην ίδια σειρά, coming up soon *


- Ραντεβού στα Βουλγαράδικα
- Ντουβρουτζά στη Μπουζλουτζά
- Κλουμπ Μαναστίρ
- Τσαροντίσνεϋλαντ








*ή ποτέ, ποτέ δεν ξέρεις